Weekblog nr 7.

Zie foto’s voor renovatie resultaat.

Week 26 van de zwangerschap:

Deze week begon de renovatie, het weekend waren we over gegaan naar ons tijdelijke stulpje boven de plaatselijke kroeg.

Dat was wel even wennen, vooral omdat ik heel erg van rust houd en er in een kroeg soms op ongewone dagen ineens tot laat feestgevierd word.

Dat slokt je rust wel een beetje op maar tot heden is het nog goed gegaan, we mogen niet klagen vind ik aangezien we hier zonder pardon in konden en nagenoeg niks voor hoefde te betalen.

Zo lief en bijzonder dat mensen dit voor ons over hebben dat is gewoon fantastisch.

Maar terug naar de renovatie, Wits groep ging als een malle zo snel alles slopen en alles klaarmaken voor de heropbouw in 5 dagen tijd was alles zover klaargemaakt om alles weer in orde te herstellen.

Prachtig word het, de keuken, de badkamer en de slaapkamer zijn al zover het is een genot om naar te kijken.

Donderdag kwamen de tegels voor de badkamer en de keuken en dat was wel even puzzelen waar komt wat en welke tegel hoort waarbij.

Achter dat mysterie komen we na het weekend weer achter.

Maar de slaapkamer schiet al geweldig op, de helft van de isolatie zit er al in en die ziet er prachtig uit!

Die week had ik ook de afspraak voor de intake van de kraamzorg die ik heb gekozen namelijk Kraamzus.

Superleuke en lieve Petra kwam voor de intake en nam alle vragen goed met ons door en onze gebruiksaanwijzing van ons en onze ADHD kwam ook al snel ter sprake en was voor Petra inmiddels een behoorlijk lijstje geworden met wat voor persoon bij ons zou passen.

Superlief heeft ze het als een professional opgepakt en ons laten voelen dat onze vragen en ADHD trekken zo gek nog niet waren.

Heel fijn want manlief zag nogal tegen de befaamde kraamweek op en daardoor ik eigenlijk ook een beetje.

Van haar de juiste tips en tricks meegekregen heel fijn z’n lieve kraam consulent.

Diezelfde dag ook het kraampakket opgehaald en jeutje mina ze liegden niet toen ze bij het ziekenfonds filiaal zeiden dat het een beste doos was.

Met alle gevaren van dien nam ik de doos aan en eenmaal buiten bleek, shit, deze past niet in de fietstas en is niet egt handig achterop de fiets, nou dan maar voorop op het kinderzitje in de hoop dat het past, en jahoor hij past maar waar laat ik dan men handen aan het stuur?!

Nou onder die grote doos dan maar op de knokkels tillen en fietsen maar.

Op naar het ziekenhuis naar de psychiater.

Die dag was ook weer de controle bij de psychiater voor de medicatie van mijn ADHD en of het paste bij mij en daardoor mij de kans zou geven te kunnen borstvoeden als zoonlief straks is geboren, medicatie werkt goed en zelfs eerder die week geregeld dat ik met spoed een herhaal recept kon krijgen om door te gaan waar Dhr. Mertens zelfs blij verrast mee was.

Ik ben ook heel blij met mijn psychiater en zijn kundige handelen dus vond het tijd voor een goed compliment en melde dat voor mijn vertrek, nou je had die man z’n hoofd moeten zien.

Psychiaters hebben vaak altijd een bril op en voor leuke of erge zaken gaat die bril wel eens af nou in dit geval deed hij de bril dus vrolijk af en kwam er een glimlach van oor tot oor heel leuk om te zien natuurlijk.

Gedurende de hele week merkte ik al dat ik wat gevoeliger werd in de buik en vanaf donderdag kreeg ik er ook daadwerkelijk last van.

Tot zover nog niet heel erg maar dat veranderde heel snel, het begon steeds meer te rommelen en alles werd wat gevoeliger en misselijkheid en maagzuur kwamen erbij.

Dit hield in dat ik met alles wat rustiger aan moest doen bij bijvoorbeeld boodschappen doen, hond uitlaten en fietsen was helemaal een drama.

Zaterdag 22 juli begon de dag met alweer een behoorlijk gevoelige buik en dat heb ik s’ morgens gemerkt tijdens het werken, ik heb mezelf echt rustig moeten houden.

Manlief ging die avond met een paar vrienden op stap naar Bakhuizen.

Tot dusver nog niks raars, maar s’ avonds na het eten veranderde dat in een rap tempo ik had die dag gewone stoelgang en gegeten ik had net een liter perensap op en een halve liter melk toen ik mezelf wou klaarmaken voor bed rond half 1 s’ nachts.

Toen begon de ellende men buik werd kneiter hard en al snel begon er een kramp bij die ik nog niet eerder had gevoeld die doorschoot tot in mijn rug.

Dit werd alleen maar erger en de krampen begonnen steeds sneller mekaar te volgen.

Toen eens online gezocht naar harde buiken en wat ik er tegen kon doen e.d. En daardoor merkte ik al snel dat ik toch maar even voor de zekerheid het ziekenhuis moest bellen.

Ik kreeg lieve verloskundige Mirjam aan de telefoon en na haar het verhaal te hebben uitgelegd werd mij verteld dat ik toch maar die kant op moest komen.

Dus Moeders maar weer uit bed gebeld en weer in een rap tempo met tussendoor steeds heftigere krampen naar Sneek gereden.

Manlief was nog steeds op stap dus was niet even in de gelegenheid om mee te komen maar met hem afgesproken dat ik hem zou bellen zodra het serieus leek en hij erbij moest komen.

Eenmaal in het ziekenhuis kreeg ik direct 2 verloskundigen aan mijn bed zuster Jannie en Mirjam, wat een lieve vrouwen!

CTG mislukte doordat zoonlief te druk was en het met 26 weken eigenlijk nog wel heel vroeg is om een goed beeld te krijgen van een hartfilmpje.

Dus toch maar weer een echo en hoortest met hoe het hartritme was en dat leek gelukkig allemaal goed, maar toen kwam het vervelendste deel het toucheren oftewel checken op ontsluiting!

Mijn god wat is dat een naar rot gevoel, voor degenen die al eens een uitstrijkje hebben gedaan voor een SOA-test (dan krijg je een soort eendenbek apparaat naar binnen) nou dit voelt nog naarder.

Dit tussen alle krampen door maakte het er ook niet makkelijker op trouwens en al snel werd mij pijnstilling gegeven. Die deed gelukkig niet lang daarna zijn werk en eindelijk verlichte dat wat de intense krampen die ondertussen al dik 2 a 3 uur had gevoeld.

Ik moest blijven tot dat ik nagenoeg geen last meer van de krampen had en in de ultieme ontspanningshouding gaan liggen met een lekkere warme kruik erbij.

Dit duurde wel even maar rond 5 uur werd ik ontslagen door lieve verloskundige Mirjam dus mocht ik eindelijk naar huis.

Op dat moment was ik superblij dat er niks loos was met zoonlief en dat het allemaal vals alarm was, maar deze onverklaarbare pijn was helaas nog steeds niet beantwoord en dat was wel even het grote vraagteken wat je dan mee naar huis neemt.

Bij de eerstvolgende klachten moest ik wel weer terug komen maar hopelijk gebeurt dat niet eerder dan over circa 14 weken.

Manlief was inmiddels al thuis en had mij al een aantal keer gebeld om te vragen hoe alles ging dus die ook direct ingelicht dat we naar huis mochten.

Die heeft gelukkig waar ik echt zielsblij mee ben s’ morgens mijn dienst op het werk overgenomen.

Die zondags heb ik op de hond uitlaten na niks anders gedaan dan op bed of op de bank liggen en mega veel geslapen.

Na een paar dagen rustig aan weer gewoon aan het werk gegaan en moet nu gewoon leren ” luisteren naar mijn lichaam”

vanaf nu toch maar een tikkie rustiger aan doen.

Dat was mijn week helaas weer met iets minder nieuws, maar gelukkig niks ernstigs!

Tot de de volgende blog!

Liefs Jolanda

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: