Weekblog 11; Medische echo en laatste werkweek.

Weekblog nummer 11.

de laatste werkblog voordat mijn verlof ingaat, daar gaat deze blog ook deels over.

maar kregen wij vrijdag tijdens de medische echo ook nog een belangrijk doch schokkend nieuwtje, lees alles over de echo en het schokkende nieuws dan ook snel in de blog lieve lezers.

liefs jolanda

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 

De laatste week voor mijn verlof ging dan eigenlijk in.

Maandag ging manlief een lekker dagje met de boot weg met vriend Niels.

Omdat ik even lekker dagje thuis wou hangen gingen ze dus zonder mij weg.

Het bootje varen gaat voor mij niet zo gemakkelijk meer, de deining en de brandende zon is niet meer aan mij besteed.

Voor mij geen enkel probleem want even lekker thuis betekend gewoon lekker even rust om je heen koos Bh-loos rond kunnen lopen in huis, even niks hoeven.

Maar omdat het mooi weer was en ik toch een beetje ervan wou genieten heb ik met mezelf afgesproken dat ik minstens even met de hond een lekkere wandeling zou gaan maken langs het strand en haar even lekker zou gaan laten zwemmen, en dat vind onze senior zo heerlijk.

Lekker plonsen in het water achter een balletje aan of een willekeurige stok die er op het strand licht.

Dinsdag hadden manlief en ik ook nog lekker samen vrij maar kwam moeders ons helpen de dozen uit te pakken en alles te sorteren en op te ruimen.

Ik was haar hier meer dan dankbaar voor, alleen door aanhoudende harde buiken en te weinig slaap dor last van maagzuur en harde buiken ging deze dag mij iets moeilijker af dan normaal en zijn we S’ middags daarom ook vroeg gestopt.

S’ avonds was voor manlief weer de 1e voetbalwedstrijd van het seizoen, tegen vriend Niels zijn ploeg uit Sneek.

Nu heb ik werkelijk waar 0.0 interesse voor voetbal in welke vorm dan ook dus zal het geen verrassing zijn als ik hier de eindstand ook niet van weet.

Ik vind het 1 van de domste sporten die er bestaan maar klaar ik gun ieder z’n ding dus zal er niet verder over doordraven, maar zal straks als moeder met onze zoonlief echt niet elke week staan te vernikkelen aan de zijlijn van z’n voetbalveld want dat is niet voor mij weggelegd.

Ik gun papa zijn ding en vind het dan ook te leuk om z’n klein mannetje naast vaderlief te zien lopen in z’n mini voetbaluniform die trots een bal 2 meter vooruit schopt, waardoor vaders glunderen van oor tot oor.

Ja diezelfde kick heb ik daar niet mee en steek dat ook niet onder stoelen of banken.

Kijk stel nou zoonlief gaat kickboksen of weet ik veel wat voor andere sport dan sta ik vooraan om aan te moedigen, maar ik heb gewoon helemaal niks met voetbal en ga dat ook niet krijgen.

Ik ben wat dat betreft emotieloos voor voetbal, ik voel er niks bij en dat noemen ze dan emotie sport.

Ik heb daarom ook duidelijk met manlief afgesproken om zoonlief later zelf te laten kiezen wat voor sport hij wil gaan beoefenen.

Tuurlijk zal hij worden beïnvloed door vriendjes en schoolkeuzes.

Daar zal vaderlief ook vast wel een hand in hebben geloof ik, maar ik ben van mening dat kids sport moeten kunnen kiezen.

De rest van de dagen was tot vrijdag rustig maar toen hadden wij een medische echo, bij de 20 weken echo werd er een laag/voorliggende placenta gediagnosticeerd dus moesten we dan met 32 weken terug komen.

Zo gezegd dus zo gedaan.

Er werd door familiaire afwijkingen op blaas & nieren nog een keer goed gecheckt maar alles was top in orde.

Maar toen de dame in kwestie eenmaal de groei en maten van onze kleine Michelin man ging meten kwam ze daarna met iets schokkend nieuws wat mij toch wel knap raar in hoofd viel zo s’ morgens vroeg.

Hoofd, buik en benen worden gemeten en bij alleen de benen was hij gemiddeld qua formaat.

Zijn gewicht werd daarom vastgesteld op 2257 gram waar een gemiddelde baby rond de 32 weken op de 2000gram zit, zit die van ons er dus alweer dik 257 gram boven.

Conclusie we hadden een bovengemiddeld groeiend kind.

Nou is dat nog niet echt een probleem, alleen vertelde de dame in kwestie ons dat als zijn groei zo doorgaat hij wel eens boven de 4 kilo kon komen bij de geboorte wat een gewicht schat rond de 8 a 9 pond.

Ze vermelde nog wel dat ik met mijn verloskundige dit goed in de gaten moest houden of de groei zo doorging en of ik dan nog natuurlijk kan en mag bevallen.

Het kon zijn dat dit na enige tijd stopte of dat het doorging maar dat moest dan maar door mijn eigen verloskundige bekeken worden

Nou ga ik dat ook zeer zeker ook wel aangeven bij de eerstvolgende afspraak met mijn verloskundige want ik knijp ‘m nu wel behoorlijk.

nou ben ik niet zo breed in de heupen of in de lengte dus denderde dit nieuws behoorlijk binnen.

Jullie snappen dus wel dat ik daar behoorlijk flabbergasted was toen ik dit hoorde.

Ik weet dat ik als baby ook niet de kleinste was maar geen 9 ponder, ik was maar 7,5 pond wat vrij normaal nog is.

Dit was en is een behoorlijke schok om te verwerken dus ik ging ik in speed stand mijn moeder bellen om dit nieuws even samen te verwerken.

Aanvankelijk schaamde ik mezelf zelfs voor dit nieuwtje.

De vragen hoe, wat en waarom ik kwamen behoorlijk in mijn hoofd.

Ik voelde me een beetje lamgeslagen die dag door dit nieuws.

Maar hoe dan ?! En waarom ik nou weer?! Hoe moet ik dat in godsnaam gaan uitpoepen door z’n klein gat ?! Why me?!

Ja ik weet dat je een kind niet eruit poept en ja die uitspraken ” er is nog nooit een baby blijven zitten” die ken ik nou onderhand wel.

Hetzelfde wanneer men slim denkt te zijn door te zeggen ” je lichaam is er op gebouwd om dit te kunnen” yeah right nou dan ken jij mijn onderstelsel niet geloof ik, want voor zover ik die ken is die daar niet voor gemaakt hoor.

Mijn zus daarin tegen was de enigste die direct zij ”meid neem lekker een keizersnede want dit wil je echt niet natuurlijk bevallen”, maar noemde er daarna weer een scenario van een kennisje erachteraan die ik liever niet had gehoord.

A.s. Woensdag heb ik gelukkig weer een echo bij mijn verloskundige en ga dit dilemma dan ook direct bespreekbaar maken.

Ik ben nu inmiddels wat gekalmeerd terwijl ik dit schrijf en heb me kunnen wennen aan het idee dat het een reuzekind word (liefkozend bedoeld natuurlijk).

Ondertussen kunnen we er wel om lachen dat dit juist ons weer overkomt, en dat de Hollandse welvaart het onze zoon zo goed doet.

Nou las ik ook nog via een artikel van bodywatch.nl dat als je veel zoete dingen eet of veel vruchtensappen drinkt dat dus invloed heeft op het gewicht van je baby.

Ik heb dit via Google opgezocht en kwam zo bij een artikel van bodywatch.nl over de bloedsuikerspiegel van moeder en kind. Lees hier een deel van het artikel; link van het hele artikel onderaan de blog.

Het onderzoek door de UCD School of Medicine & Medical Science werd gedeeltelijk betaald door het Health Research Board in Ierland. Er werden 479 gezonde moeder en kind paren die het National Maternity Hospital in Dublin bezochten gevolgd. Uit de resultaten blijkt dat vrouwen die na 28 weken zwangerschap bloedsuikerconcentraties aan de bovenkant van de normale schaal hebben, 3,5 keer meer kans hebben op een baby met een gewicht van meer dan 4500g dan vrouwen met een lage bloedsuikerspiegel.

Het gemiddelde gewicht van een pasgeboren baby is tussen de 6 en 8 pond. Baby’s die geboren worden met een gewicht boven de 9 pond (4500 gram) worden beschouwd als grotere baby’s. Om het gewicht te optimaliseren moeten toekomstige moeders voorkomen dat ze teveel zoete dingen eten en drinken. Ze moeten dus oppassen met wit brood, gebak, frisdranken, vruchtensappen, en ook zouden ze regelmatig lichaamsbeweging moeten nemen.

Het onderzoek keek naar het verband tussen de bloedsuikerspiegel tijdens de zwangerschap, de groei van de baby in de baarmoeder, en de kenmerken van de baby na de geboorte. Vlak na de geboorte werd bij de baby’s het gewicht, de lengte, de hoofdomtrek, en het bloedsuiker gemeten. De bevindingen tonen aan dat de bloedsuikerspiegel van de moeder het geboortegewicht beïnvloed, maar niet de lengte of grootte van het hoofd van de baby.

En ja zoiets lees je nooit vooraf maar altijd te laat of als je het al is overkomen.

”Fuck my life” dat heb ik weer! dacht ik toen ik dat las.

Nadat eenmaal het nieuws was geland en ik weer redelijk bij positieven was kon ik ook wel weer deels lachend het nieuws met anderen delen.

Waar ik eerst dacht dit misschien beter was dit voor mezelf te houden dacht ik later, als ik nou van het ergste alvast uitga kan het alleen nog maar meevallen.

Het is ook wel komisch dat dit uitgerekend ons overkomt natuurlijk, en na praten met mijn nicht Digna die ook toevallig zwanger is (10 weken later uitgerekend), en ook nog eens met het nieuws kwam dat het nog verder in mijn eigen genen verborgen zit, namelijk mijn pake was ook 9 pond bij de geboorte. Wat een toeval ook weer jahoor mijn fucking eigen genen ook nog dacht ik.

Wat verbaast een mens nog na zoveel gekke nieuwtjes hé, verbaas u en leef verder zegt mijn moeder dan altijd en dat is ook maar wat ik heb gedaan want ik kon even niet meer nieuws op dit formaat aan.

De laatste dagen van het weekend waren aangebroken en dat betekende nog 2 dagen werken en dan lekker met zwangerschapsverlof.

Ik heb extra genoten van een aantal dingen, het contact met de mensen, het werken met lieve en leuke collega’s, en wat ga ik ze missen de komende periodes.

Ik ben trots op mezelf dat ik het tot zolang heb volgehouden.

Nu ga ik eerst lekker genieten van het uitslapen zolang het nog kan, nog leuke dingen doen met lieve vriendinnen en langzaam afscheid nemen van mijn behoorlijk dikke buik die me nu toch wel in de weg gaat zitten met alles.

De laatste loodjes zijn begonnen en ik vind het super leuk dat jullie als lezers hier een deel van mogen zijn!

Ik zal de aankomende weken daarom ook iets meer tijd hebben voor de blogs en extra dingen.

Ik hoop dat jullie samen met mij de laatste loodjes leuk willen maken, en vergeet vooral niet te reageren op de blogs of als je vragen hebt stel ze gerust.

Liefs Jolanda

 

bron artikel bodywatch.nl;

http://www.bodywatch.nl/toekomstige-moeders-die-veel-zoet-eten-krijgen-grotere-baby/

Advertenties

Een gedachte over “Weekblog 11; Medische echo en laatste werkweek.

Voeg uw reactie toe

  1. 9 ponder valt wel mee hoor. Was Tjitte ook! Hou er alleen wel rekening mee dat ze hem in het ziekenhuis willen houden de eerste nachten om zijn suikers tree testen en op peil te houden.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: