Weekblog 12; officieel zwangerschapsverlof!

zwangerschapsverlofLieve Lezers,

Deze week een bewogen weekje met allerlei activiteiten, die ik jullie eindelijk kan verklappen. de confrontaties door hormonen met manlief & het oppassen op mijn 3 prinsesjes komen in deze blog allemaal uitgebreid in aanbod.

Om te beginnen ga ik jullie voortaan de verslaving van de week vertellen want ik heb bijna wekelijks iets waar ik naar snak en dan ook behoorlijk in grote mate,overigens is de melk nog steeds niet bij me weg te slaan en gaat daar gerust ook nog steeds een liter en soms 2 liter van op, per dag.
De verslaving van de week: Pink Ladies Appels of die van Kanzi.

 

Week 33 van de zwangerschap, Maandag 4 september 2017.

mijn verlof ging vanaf nu theoretisch gezien officieel in, ware het niet dat mijn bazin Christina vroeg of ik nog iets langer door wou werken i.v.m. Personeelstekort en vakantiedagen van mijn collega’s, het zou dan gaan om 1 weekje nog even fulltime in stadscafé de Posthoorn bediening en bar draaien en na die week waar nodig 1 a 2 dagen bediening draaien als het druk is.

Voor ik het wist had ik al volmondig ”ja is goed” gezegd, zonder in mijn agenda te kijken of ik daar überhaupt nog tijd voor had aangezien ik al een aantal dingen gepland had staan.

Dit heb ik later dus wel weer moeten rechtzetten i.v.m. Een aantal afspraken die ik was vergeten.

Op zich voelde ik me aanvankelijk ook prima om nog even door te kunnen gaan met werken, dus heb geen medelijden alleen merkte ik wel steeds vaker dat ik last kreeg van mijn bekken en rug + de nodige problemen door al het vocht wat ik mega veel vast houd in mijn voeten.

Gedurende de week werd dit ook steeds erger en heb ik daardoor nu ook eindelijk de fysio gebeld, dit gaat zo niet langer meer dus werk aan de winkel.

Met 33 weken hier last van krijgen is ook niet heel raar, dat is volkomen normaal sommigen hebben het eerder en anderen later.

Maar nou heb ik ook wel een pens van heb ik jou daar, dus logischerwijs is rugklachten dan ook niet uit te sluiten op z’n figuurtje als die van mij.

Gelukkig kunnen de hond en ik beide niet zo snel meer lopen, of noem het maar gerust waggelen want dat gevoel krijg ik steeds meer, dat het daarop lijkt in ieder geval.

Dinsdag 5 september.

Die dag weinig tot niks gedaan lekker uitgerust en genoten van even rust even niks hoeven heerlijk vond ik dat.

S’ avonds had ik een informatie avond voor zwangere vrouwen in het Antonius ziekenhuis.

De inloop was vanaf 19:15 en het begon vanaf 19:30.
De avond begon met de opdeling van de groep voor de mensen die alleen kwamen voor de rondleiding, die konden direct meelopen naar de verlosafdeling, en degenen die nog het e.e.a. Wouden weten over de bevallingsprocedure die in het ziekenhuis er is voor de poliklinische en de klinische bevallingen.

Onder poliklinisch word verstaan dat je geen medische indicatie hebt maar wel graag in het ziekenhuis wil bevallen, en bij klinisch bevallen hoort dan de medische indicatie die je krijgt via de huisarts of de gynaecologe.
Allemaal heel nuttig om te weten want er zit wel degelijk verschil in, medisch maar ook financieel gezien.
Want beval je poliklinisch dan moet je een behoorlijke eigen bijdrage betalen en moet je je eigen verloskundige bellen als je gaat bevallen + de kraamzorg moet direct ingelicht worden.
Dit werkt bij een klinische bevalling allemaal niet zo je belt dan enkel het ziekenhuis die regelen de rest allemaal, je verzekering dekt de kosten omdat je medische indicatie hebt + kraamzorg hoeft hier niet direct aanwezig bij te zijn maar pas op het moment dat je naar huis mag.

Er werd verder nog besproken wat voor handelingen er worden gedaan & waar op word gecheckt.
Ook werd er dieper in gegaan op wat weeën inhouden waar het voor is wat je moet doen, hoelang een wee duurt, hoelang je er gemiddeld over duurt qua bevallen en de weeën op zich.
Superhandig want ik wist nu pas waar iedereen het altijd maar over heeft wat weeën nou eigenlijk inhouden en ik wist daar natuurlijk nog geen fluit van.

Verder werden de 2 meest voorkomende pijnstillers nog besproken wat ze doen, wat dan allemaal wel en niet mag wat er gebeurt in je lijf e.d. Wat mij toen heeft beseffen, liever geen ruggenprik te willen maar de andere keuze namelijk een morfine pompje met het middel (weet niet of ik het goed schrijf) Reventanil.
Het voordeel van dit middel is dat je een beetje duf word als het ware, maar nog wel mag lopen en geen katheter hoeft wat bij een ruggenprik dus wel zo is en je aan bed zit gekluisterd om dat je van onder niks meer voelt en dus de weeën ook niet.
Dit vond ik maar een eng idee en heb dat ook direct ver van me af gezet omdat ik wel wilde voelen en wel wilde lopen en geen piszak aan men doos wil hebben hangen.
Jakkes wat een naar idee die ruggenprik, en was er ook direct klaar mee.
Kijk word het een keizersnede en is het nodig, Tuurlijk ram dat ding er dan maar in maar als het niet hoeft liever niet dacht ik bij me zelf.

Na de info gingen we de rondleiding over de verlosafdeling door, die had ik natuurlijk al 2x eerder gezien en hield me daardoor voor sommige dingen ook wat afzijdig zodat degenen die er nog niet eerder waren geweest hiervoor ook goed de kans kregen om te kijken e.d.
Bij een aantal dingen sloot ik me weer aan als ik iets nog niet had gezien of gehoord en kwam zo alsnog het e.e.a. Te weten over de verlosafdeling.
Na alle vragen te kunnen hebben gesteld en iedereen klaar was ben ik apart met de vrouw die ons rondleidde over de afdeling gaan zitten kijken in het zogenaamde keizersnede boek.
Hierin stond de informatie die aanvankelijk niet verteld word tenzij mensen er specifiek om vragen.
Wat ik dus wel deed i.v.m. De mogelijke kans op keizersnede bevalling.
Al met al met veel vragen heen gekeerd maar beantwoord en gerust gesteld weer huiswaarts gekeerd.
Ik raad iedereen dit dan ook ten zeerste aan om aan deel te nemen als zulke avonden bij jou in de buurt worden georganiseerd.

Ik heb dit als zeer nuttig en effectief ervaren en ik hoop jullie, en ik hoop dat jullie dat ook ervaren als die mogelijkheid er is.

Woensdag 6 september.
Over hormonen gesproken die dag een beste aanvaring met mijn man gehad, hoe bewust maak je als vrouw hormonen eigenlijk mee denk ik dan.
Er heerst sowieso al een behoorlijke druk op vrouwen om alles perfect te willen hebben voordat de baby er is en dan heb je ook nog een man die de hele tijd loopt te zeuren over je hormonen, ja 1 + 1=2 en dan krijg je wel eens beste aanvaringen, komt in iedere relatie of huwelijk wel eens voor lijkt mij.
Nou is dat bij ons dan meestal vergelijkbaar met een wereldoorlog formaat, maar dat is ook wel weer logisch als je allebeide ADHD hebt en geen van beide wil inbinden of toegeven.
Gelukkig hebben we dit inmiddels uitgepraat en is er niks meer loos maar poeh op knappen staan en steeds meer kwalen krijgen met z’n dikke buik mag ook wel wat sympathie opleveren bij mannen vind ik.
We doen het toch maar even een huishouden draaien, werken, kinderkamer klaarmaken, afspraken en noem alles maar op en heb je dan ook nog dieren of andere dingen waar je voor moet zorgen ja dan kan dat allemaal wel eens ontploffen.
Niet zo gek vind ik, want soms wil je ook wel eens een dagje niks of even ”zeg schat zal ik het even voor je doen” horen.
Nou wil ik niet zeuren hoor want ik weet dat ik een makkelijke zwangerschap heb gehad, maar kom op mannen hou toch eens op dat eeuwige gezeik over die hormonen.
Ja die zijn er nou eenmaal maar ook daar hebben jullie zelf voor gekozen toen jullie dat baby’tje wilde samen met ons. Dus niet zeuren maar dragen. Sorry dat moest er even uit.
Die middag naar Sneek gegaan voor iets wat ik de hele zwangerschap al zo graag wilde doen maar geen tijd voor had of kon vinden maar nu dan toch eindelijk ging doen, namelijk ZWANGERSCHAPSZWEMMEN!!!!
Ik moet eerlijk toegeven; IK HEB GENOTEN !!!!
Ik heb nog nooit z’n rustige baby in mijn buik gehad als die avond wat een plezier, zonder dat ik er erg in had floepte dat er ook uit en keek iedereen mij aan of ik gek was, want schijnbaar wekt dit normaliter juist gevoel op bij baby’s maar zoals altijd zijn wij weer de gezonde uitzondering op de regel.
Hé heerlijk is dat zeg, even rust in mijn buik en heb me ook voorgenomen dit dan ook vaker te gaan doen als de tijd en financiën het toelaten.
Dus snel bespreken met mijn bazin of dat mogelijk was omdat ik eigenlijk op Woensdag en Donderdag nog zou werken maar dit zo graag wou doorzetten, gelukkig stemde zij er mee in en kon dit dus ook blijven doorgaan waar ik ontzettend blij mee ben.
Dus aankomende week lig ik weer heerlijk met mijn dikke buik in het zwembad als het aan mij ligt.
Ik kan gelukkig dan elke week bij mijn ouders slapen zodat ik niet hoef te haasten i.v.m. De trein en thuiskomen, maar lekker even een avondje kan ontspannen.
Superfijn natuurlijk en hier ben ik ze ook zeer dankbaar voor.

De dag erna op donderdag 7 september had ik s’ morgens een echo gepland staan en nam mijn lieve moeder en oma in wording van haar eerste kleinzoon mee naar de betreffende echo.
De medische echo van de week ervoor besproken met dit keer een andere verloskundige namelijk een man en een boom van vent zo lang, schat hem niet heel veel ouder dan mij.
Er is weer een nieuwe meting gemaakt en dit keer woog ons Michelin mannetje maar 100 gram bovengemiddeld, behoorlijk veel minder dan de afgelopen keren en dat is goed.
We hebben afgesproken dat er goed in de gaten word gehouden hoe zwaar meneertje word en of dit inderdaad richting de 9 pond ging worden.
Gelukkig snapte deze man mijn angsten en ging daar vakkundig mee om, superfijn.
Met een opgelucht gevoel weer vertrokken.
Dat verdiende een stukje taart van de lekkerste bakker van Sneek & Friesland (mijn mening) namelijk Bakkerij de Haan.

Samen met Miranda mijn lieve nagelstyliste die voorheen in de kraamzorg zat dit gevierd.
met alle vragen die ik had rondom zwangerschap of kraamzorg kon ik altijd bij haar terecht dus dit was het juiste persoon om dat mee te vieren.
Ik ging natuurlijk naar haar met een reden die ik jullie later ga onthullen!

Vrijdag 8 september.
9.00 uur scherp stond moeders aan de deur om lekker een dagje te komen helpen in huis met alle chaos van de renovatie/dozen.
Wat ben ik mijn lieve moedertje hier toch elke keer weer dankbaar voor, met al haar dingen doet ze dit toch maar weer voor ons en haar kleinzoon.
Superlief en je kan dan ook niet anders als blij zijn, dat iemand dit allemaal voor je over heeft en geloof me zonder mijn moeder ben ik nergens.
We zijn een eind gekomen, alleen is door de week heen de bekkenpijn en rugklachten zich meer en meer gaan ontwikkelen en die dag dan ook naar de fysio gebeld.
S’ middags kwam Hilde weer eens langs en even een mini- tour door ons verbouwde huisje gegeven.

Eind van de middag reed ik met mijn moeder mee naar ijlst om s’ avonds op men 3 prinsesjes van mijn zus te passen.
Ik snap nu de uitdrukking waarom jongens makkelijker zijn dan meiden geloof ik want z’n hok vol meiden is gewoon wachten totdat de bom ontploft of zo.
Ze kunnen niet met maar al helemaal niet zonder elkaar en dat is het nou juist.
Tis of oorlog of dikke liefde bij de meiden.
S’ avonds met de tweeling gedoucht en ja toen kwamen alle vragen omtrent mijn dikke buik en de baby.
Ja hoe leg je kids een bevalling uit en wat betekend nou eigenlijk ”mijn vliezen zijn gebroken”.
Nou dat heb ik dus op mijn beste poging in Jip&Janneke taal geprobeerd en warempel ze snapten het ook nog.
Gelukkig kon ik ze ook filmpjes laten zien van hoe een baby er in de buik ongeveer uitziet d.m.v. Berichtje uit je buik die wekelijks een filmpje stuurt hoe de ontwikkeling van je baby er ongeveer in de buik uitziet.
Ja en dan moeten ze ook nog 6 weken wachten tot hun neefje op de wereld komt als het niet zelfs nog later is.

S’ morgens heb ik heerlijk uitgebreid met de meiden ontbeten en vaak is dat de enige keer dat we echt even Quality time hebben en daar geniet ik altijd zo van.
Wat kunnen die meiden bunkeren zeg, ik had de avond ervoor 8 a 10 broodjes uit de vriezer gehaald en moest tijdens het ontbijt zelfs nog 4 erbij pakken.
Nou vertelde zus lief s’ middags dat dit fases zijn en ze nu weer z’n fase hebben dat het brood niet aan te slepen is. Allemachtig ik stond er versteld van.
Nika de oudste van de 3 dames vroeg mij later of ze die avond bij mij mocht logeren en dat had ik haar voor de renovatie ook beloofd omdat de tweeling toen was geweest, dus met manlief overlegd en s’ middags met Nika in de trein gestapt en samen naar Stavoren gekeerd.
wat hebben we een lol gehad samen wat hou ik toch vreselijk veel van dat meisje!!!
ze is en blijft mijn grote schattebout, je allereerste tante zegger is toch wel super speciaal en dat blijft het ook.
Nika word bijna 11 en is nu heerlijk aan het Pré Puberen dus mag ik haar af en toe geen kus meer geven of bepaalde dingen zeggen en dat vind ik zo komisch en maak er ook vaak genoeg een grapje van, maar het is z’n prachtig mooi mokkeltje ik hou zo ontzettend veel van haar.
Nika mocht het eten uitkiezen, dus aten we Beppe’s macaroni (voor degenen die dat willen weten dat is elleboogjes macaroni met ham, gesnipperde aangezette ui & gefruite uitjes) dat is ons familierecept doorgegeven van onze Beppe.
Dus terwijl we ons avondeten eten, kijken we gezellig naar Dance Dance Dance.
S’ avonds lady nog samen uitgelaten en daarna vlug op bed.
Zondag is warme broodjes dag bij ons in de familie, dus hadden we de dag ervoor lekkere broodjes gehaald om af te bakken en die in de oven gedaan.
Na het eten samen met Nika lekker met hond wezen uitwaaien op de zeedijk en Nika zou de schapen gaan voeren.
Ik heb me kapot gelachen want die heerlijke puber van me rammelt natuurlijk met dat zakje en hup dat hele weiland van schapen staat om haar heen, en ja hoe vertel je circa 15 a 20 schapen dat ze even kalm aan moeten doen…….
Gillend en brood hooghoudend, heen en weer lopend, heb ik dit tafereel op een afstandje staan te bekijken samen met de hond, die het liefst Nika kwam redden van al die witte wollige monsters.
Ik heb in een deuk gelegen van het lachen en smakelijke foto’s gemaakt van dit prachtige meisje met hongerige schaapjes om haar heen.
Ook vonden we onderweg nog een reddingsvest die aan kwam drijven vanaf het IJsselmeer, zo hup de rotsen op en gelukkig ver genoeg dat wij hem mee konden nemen, laten liggen kan ook niet met al die dieren die daar rondlopen.
Toen het brood op was zijn we even wat gaan drinken in een bistro naast de zeedijk genaamd de Bourgondiër.
Wij kwamen droog aan maar eenmaal binnen kwam de regen met bakken uit de lucht vallen en konden wij mooi de bui even afwachten.
Nika aan de Fristi en ik de chocomelk met slagroom heerlijk.
Toen we dit op hadden en het aardig droog leek snel naar huis gewandeld met 1 tussenstop onder het afdak bij MFC de kaap om even een buitje af te wachten.
S’ middags rond 5 uur ging mijn prinsesje weer weg met moeders en 2 zussen.

Voor nu was dit het even, de rest vertel ik jullie volgende week.

Liefs Jolanda.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: