Weekblog 14; Alweer verhuizen?!

Blog 14, week 35 v/d zwangerschap.

Maandag 18 september 2017.
Net zoals elke week begint op maandag bij ons het weekend, i.v.m. Mijn man zijn vrije dagen die op maandag & dinsdag vallen noemen wij dat ons weekend.
Die dag hebben we vrij weinig tot niks gedaan maar samen lekker uitgerust en s’ avonds lekker aan de stamppot gezeten.
Lekker bank hangen en even niks moeten.
Maar de week ervoor hadden wij ons ingeschreven voor een woning waar wij 2e op stonden op de wachtlijst, wil het toeval dat mijn man van het weekend zijn mail leest en zegt; ” schat we komen in aanmerking voor die ene woning waar we op gereageerd hadden, en als we belangstelling hebben moeten we binnen 2 werkdagen reageren” dus ik zeg hem ”nou reageer direct maar dan” dus zo gezegd zo gedaan en omdat ik al een vermoeden had dat het betreft een oud collega van mijn man met zijn gezin die in die woning zit, heb ik contact gezocht met zijn vrouw, en gevraagd of wij misschien even in hun huis mochten kijken om te weten of het echt is wat wij zoeken qua woning.
Gelukkig stemden hun daarmee in, en konden we maandag avond om half 9 bij hun in huis kijken.
Helemaal naar onze smaak, en sowieso meer slaapkamers waar we echt nodig aan toe zijn.
Dus hun het e.e.a. Gevraagd betreffende de overname spullen en de woning zelf en toen weer huiswaarts getrokken.
Morgen direct de woningbouw aan de mouw trekken en melden dat we deze woning graag z.s.m. Willen betrekken i.v.m. Naderende bevallingsdatum.
S’ avonds met manlief nog even duidelijk besproken wat betreft die woning waar we hopelijk heen kunnen.
Gelukkig zijn mijn man en ik het vaak wel over dat soort dingen samen eens wat we wel en niet willen in een woning, en deze past precies het hokje wat we wel willen en het mooie we hoeven niet meer te klussen alleen maar te verhuizen.
Dus die 30 verhuisdozen die moeders en ik hebben gehaald komen top van pas, we kunnen WEER verhuizen.

foto plattegrond achterdelft 11

Dinsdag 19 september 2017.
S’ morgens vroeg van bed af gegaan want vandaag was dan eindelijk de lang verwachte Zwangerschaps- Fotoshoot.
Snel de jurken in de tas en al het andere nodig spul en hup de trein in.
We hadden voor de shoot nog een echo bij onze eigen gynaecologe lieve Dr. Gorter.
Aantal klachten zoals vocht in de voeten en handen, maagzuur & snurken besproken.
Kortom vrij weinig aan te doen hoort allemaal bij de zwangerschap.
Daarna ging ze nog een keer een groeimeting doen van ons Michelin mannetje.
Waar normaal zijn buik in de metingen iets voorloopt op het gemiddelde, was het dit keer zijn hoofdje.
Niks om je zorgen over te maken, want dat was volkomen normaal verzekerde Dr. Gorter ons.
De vorige afspraak bij de verloskundige was ie qua gewicht al iets aan het stabiliseren en liep ons mannetje nog maar 100 gram voor op het gemiddelde en nu weer om en nabij dat getal.
Waar hij normaal 2500 gram gemiddeld hoort te zijn, weegt ons mannetje 2680 gram, een 180 gram meer dan normaal nou ja daar kunnen we wel mee leven.
Hier waren manlief en ik iets meer gerust op, en haalden beide iets makkelijker adem hierdoor.
Hierna racen naar de kapper want manlief moest zijn haar nog even inkorten, en ik wou graag even mijn haar in de krul laten zetten en dat kon ook nog.
Dus snel de bus naar het centrum gepakt en hup in de benen snel naar de kapper, daar snel in de stoel gaan zitten.
Tevreden de zaak uitgelopen en snel even langs de Kruidvat voor foundation en wat andere dingetjes.
Snel broodje gehaald bij Bakkerij Bart en een vers Sapje (had ik dat maar niet gedaan want even later kwam de maagzuur alweer), kon mezelf later wel voor de kop slaan hierdoor.
Eenmaal klaar snel op naar de locatie samen met Lieftallige Fotografe Janna Blom.
Een sprookjesachtige Locatie namelijk de Broerekerk te Bolsward.
Toen we daar aankwamen kwam ik erachter dat het een open locatie is, voor iedereen toegankelijk zeg maar.
Nou heb ik vaker model gestaan en dus was de angst daardoor niet groot, maar zo midden in het centrum van een stadje moet dat nieuws toch even dalen.
Eenmaal het nieuws geaccepteerd (duurde even 5 minuten, je moet even omschakelen), snel alles klaar gezet voor de pasruimte en snel de make-up op men kop gesmeerd, hup in de jurk gehesen en voor de camera gesprongen.
Ik ben vrij makkelijk als het op dat soort momenten aankomt ik vertrouw Janna hierin blind die weet wat mooi is en wat voor beeld we graag willen bereiken en dat maakt het samenwerken daardoor ook makkelijk maar vooral heel leuk.
Janna is een aangetrouwde nicht van mij, dus ken ik haar natuurlijk iets beter dan menig fotograaf en weet wat zij kan en we hebben meestal wel een gezamenlijk doel wat we mooi vinden om naar toe te werken.
Superfijn als je je zo op gemak kan voelen bij een fotografe en heeeeeel belangrijk.
Wellicht hebben jullie het extra artikel die ik vrijdag voor het weekend heb geüpload wel gelezen, dan weten jullie al iets meer over de relatie tussen mij en Janna.
Tussen alle bedrijven door moest er ook nog halsoverkop met de woningbouw gebeld worden want we kunnen mogelijk een ander huisje krijgen met 3 slaapkamers en ja met een kleine op komst is dat wel zo handig.
Dus als Jan niet op de foto hoefde was hij of aan de telefoon of andere boodschapjes aan het doen.
Te hilarisch want ik denk dat we net een uur aan het shooten waren toen kwam die aan met pantoffels, klemmen, armband en flesjes drinken waardoor ik bijna emotioneel werd.
Z’n lieve man heb ik nou die denkt laat ik voor mij en mijn vrouw even pantoffels halen zodat ze geen koude voeten krijgt, die klemmen waren nodig voor de jurken om een mooie buiktaille te creëren, en het drinken ja dat spreekt voor zich natuurlijk. Superlief.
Nadat we in de Broerekerk zo goed als klaar waren (er kwamen steeds meer fotografen en mensen bij) zijn we op naar Stavoren gegaan om daar nog een paar shots te schieten, samen met onze lieve meisje Lady die hierbij natuurlijk niet kon ontbreken.
We hebben daarna Janna uitgezwaaid en de nette kleding rap uitgedaan, ik ben snel onder de douche gesprongen want het was behoorlijk fris buiten (en daar stond ik enkel in een jurk en op blote voeten) en had behoorlijke natte voeten aan de shoot op locatie over gehouden.
En water schijnt het enigste te zijn waardoor zoonlief in een seconde veranderd in een rustig kind in mijn buik.
Best wel fijn als je al de hele dag een kind behoorlijk in je ribben voelt zitten of behoorlijk rake trappen in je zij krijgt.
Dus die douche aan het eind van de dag was meer dan welkom.
Ik heb er dan ook even ultiem van genoten en gebruik van gemaakt om even mijn Mommy-time momentje te pakken.
Even lekker niks heerlijk is dat.
Daarna ben ik even voor een uurtje op bed gegaan want door alle trappen van zoonlief was ik behoorlijk kapot van de lange dag.
Later toen ik weer eenmaal beneden was melde manlief mij dat ie zich wat beroerd voelde en ook wel graag op bed wou of ik daar bezwaar tegen had….. nou uhm nee schat, niet lekker is vervelend en dan moet je doen waardoor je je beter voelt lekker op bed kruipen.
Dus eind van de dag zat ik alleen op de bank en heb ik heerlijk TV alleen kunnen kijken, beetje bloggen hier en daar. Heerlijk z’n avondje.

ik alleen.jpg3

Woensdag 20 september 2017.
S’ morgens snel de fysio afgebeld ik was absoluut niet fit en in staat om s’ morgens vroeg naar Workum toe te reizen en naar de fysio te gaan.
Half slapend weer snel naar mijn bedje terug gekeerd en nog even een paar uurtjes geslapen.
S’ middags was ik daardoor gelukkig alweer wat fitter om s’ avonds toch nog te kunnen gaan zwemmen godzijdank, want dat is een momentje dat wilde ik eigenlijk niet mislopen.
Verder die dag gewerkt aan de extra Blog artikel Mommy-time.
Snel de tas ingepakt en rond 4 uur vertrokken naar Sneek om s’ avonds weer heerlijk met mijn dikke buik in het zwembad te kunnen liggen.
Schoonzusje Tietsje en moeders vonden het toch wel eens leuk om te kijken wat er nou zoal gedaan word tijdens z’n lesje zwangerschap zwemmen en hun aangeboden te kijken in de kantine waar je recht zicht op het bad hebt waar de lessen worden gegeven.
Tietsje zou er over nadenken of ze de volgende keer meegaat te zwemmen.

zwemmen

Donderdag 21 september 2017.
Ik ben rond half 1 weer op de trein gestapt naar huis.
Die dag lekker in huis bezig geweest want het leek wel weer of was er een Bom ontploft.
Ook moet nu voor een groot deel alles zo opgeruimd zijn dat stel we krijgen wel een GO om te gaan verhuizen dat we kunnen inpakken en wegwezen is het plan.
Dus daar ben ik dan ook vol op mee bezig.
Die avond kwam tante Hyke-Janke dan ook nog eens de spullen voor de babykamer brengen en voor beneden.
Er zaten ook een aantal verrassingen bij voor 2 personen dus snel alles in een verhuisdoos gepropt en dichtgeplakt zodat niemand erbij kan, maar supergroot de naam van je toekomstige kind op de doos zetten met beeld naar buiten zodat iedereen het kan zien is ook niet handig dus snel de doos omgedraaid want dat willen we nog even geheim houden.
Ondertussen ben ik stiekem al iets meer met mijn hoofd in het andere huisje bezig om te denken hoe ik de inrichting wil en hoe we alles gaan passen en meten.
En stiekem ook een beetje wegdromen hoe het zal zijn als ons mannetje iets ouder is, en lekker buiten speelt en ik daarvan lekker zit te genieten onder de veranda samen met de hond die super waaks is op alles wat rondloopt rondom het erf.
Een heel fijn toekomstig beeld waar ik stiekem wel heel erg naar uitkijk want ik ben echt een buitenmens en geniet van stomme kleine dingen.
S’ morgens een bakje koffie drinken in de buitenlucht met de vogels op de achtergrond, misschien een konijn die rondhuppelt, met de hond op het erf en de katten die genieten van alles wat daar te doen is.
Dat beeld is voor mij echt een droom die hopelijk snel gaat uitkomen en waar ik echt op zit te wachten dat waarheid word.
Klinkt mij in ieder geval als muziek in mijn oren.
S’ avonds werd ik gebeld door Christina of ze koffiekannen mag lenen voor een bruiloft die dag erna en 2 dekzeilen, ja tuurlijk als wij ze niet nodig hebben waarom niet he.

Vrijdag 22 september 2017.
S’ morgens snel nog even een bezempje over de dekzeilen gehaald en de koffiekannen uit de voorraadkast gepakt in 2 grote shoppers gedaan en op de fiets gestapt naar Restaurant de Kruitmolen om het spul te brengen.
Om 11 uur zou het Bruidspaar met Kotter en al door de Johan Friso Sluis komen, een mooi moment om even bij te wonen.
En zij hebben de trouwerij totaal anders aangekleed dan ons, dus even gluren bij een ander zijn feestje is wel zo leuk!
Ze zagen er prachtig uit het bruidspaar zelf, maar ook de kotter en de locatie was spik en span!
Anders maar daarom niet minder mooi,ieder z’n eigen.
Daarna snel naar huis gekeerd om voor manlief in de keuken een grote pan Stamppot Boerenkool met worst te maken want hij wou dat graag mee hebben naar het werk, nou prima doen we dat even toch.
Kom ik erachter dat ik te weinig aardappelen heb dus kon ik halsoverkop ook nog snel naar de winkel fietsen om nog een zak aardappelen te halen.
Ondertussen is bij de buurt ook al bekend dat wij misschien gaan verhuizen want onze buurman Jack kwam daar ook al voor langs met de mededeling; ”als we hulp nodig hadden we hem wel mochten benaderen” nou graag natuurlijk want ik kan langzamerhand steeds minder merk ik wel aan mijn lijf.
Onderhand denkt ook iedereen te weten dat ik klaar ben met deze zwangerschap schijnbaar, nou laat ik jullie uit die droom helpen, ik vind de gezondheid van mijn kind belangrijker dan hoe zwaar ik het nou wel of niet heb.
Bij 35 weken krijg je nou eenmaal iets meer last van dingen dat is logisch maar dat wil niet zeggen dat zoonlief nu maar ter wereld moet komen.
Moet er nog niet eens aan denken dan krijgen we weken van couveuse diensten en weet ik allemaal voor ellende, nee dankje daar zit ik nog niet echt op te wachten.
Voor zoonlief zijn gezondheid is het beter dat hij minimaal nog 2 weken blijft zitten met de hoop op iets langer zodat wij rustig aan kunnen verhuizen en zijn kamertje in rap tempo klaar kunnen maken op zijn komst!
Ik kan me voorstellen dat er vrouwen zijn die er sneller mee klaar zijn en ja ik wil wel graag van mijn dikke vochtpoten af want die voelen niet heel prettig aan kan ik je vertellen, en dat vette lijf ben ik nu ook wel klaar mee op zich.
Maar daarin tegen staat bij mij nog steeds voorop dat zoonlief zich vanzelf meld als hij er klaar voor is en dat wachten we gewoon rustig af!
Ondertussen pakken we het huis alvast in voor de eventuele verhuizing, inmiddels ben ik al 5 dozen verder in de woonkamer.

Zaterdag 23 september 2017.
Na het opstaan achter de laptop gekropen om met de weekblog bezig te gaan, die dag ook met lieftallige Marlies afgesproken voor een update van de website en even een borrel te drinken nog op haar verjaardag & even gezellig bij te kletsen.
Helaas lukte dit niet vanwege te krappe planning bij marlies en moesten we het verplaatsen naar de dag erna.
Kraamzus consulente Petra alvast op de hoogte gesteld van de eventuele verhuizing, ben benieuwd wat zulke mensen dan denken dit is namelijk al de 3e x dat ik haar moet laten weten dat we ergens anders wonen of dat nou tijdelijk of permanent is, ook wel weer komisch natuurlijk maar toch denk je er even aan.
Ik hoop maar dat we alles op tijd klaar krijgen voor de bevallingsdatum, ik gok het er maar op.

Die avond een verhuisapp aangemaakt om te weten wie wel en niet kunnen helpen 6,7 & 8 oktober.
Alles in kaart brengen en schematisch opstellen is mijn ding, het in praktijk brengen mag manlief doen.
Ja schoonmoeders wou mij al niet eens in de buurt van de verhuizing hebben want die was al bang dat ik dan teveel zou gaan doen of alsnog me met dingen ging bemoeien wat juist niet mag, goh wat leren mij toch steeds beter kennen.
Heb lieftallige schoonmoeder maar wel even gemeld dat ze het kan vergeten dat ik op mijn luie kont ga zitten & niks doen niet voor mij bestemd is, dus dat ik dan wel in het nieuwe huisje als verhuiswijzer en barvrouw zou fungeren.
Niks doen is geen optie zeg ik altijd maar, dus ben ik die dag de persoon die aanwijst waar alle meubels, verhuisdozen e.d. Heen moeten en ondertussen voorzie ik iedereen van een hapje en drankje, dat leek mij wel zo fair.
Zo is het voor iedereen te doen en eerlijk ingedeeld lijkt mij.
Dus weer nieuwe lijstjes en schema’s maken jippie.
Hopelijk is dit voor de komende 5 a 7,5 jaar daarna niet meer nodig, anders ben ik bang dat ik gek word.
Sterker nog ik denk dat ik daarna ook voorlopig wel even klaar ben met verhuizen en renovaties e.d.
S’ avonds lekker op tijd op bed gegaan omdat ik behoorlijk last had van mijn rug en buik, maagzuur heeft me alleen de hele nacht bezig gehouden.

buurman & buurman verhuizen.1

Zondag 24 september 2017.
Zoals normaal zou ik de dag beginnen met warme broodjes op zondag ware het niet dat alle broodjes of over datum waren of vol schimmel zaten.
Jammer volgende week beter, van de week maar weer even warme broodjes inslaan voor de zondags.
Ik heb me aangenomen vandaag eens mijn eten in de gaten te houden, aangezien ik toch wel veel hoor dat ik non stop eet en dat gevoel kreeg ik ook steeds meer.
Dus het lijstje van vandaag;
3 appels,
gevulde speculaas, (1 heel pakje van 250 gram)
Nacho’s,
bakje koffie met gevulde speculaas,
Pringles (kleine portie)
Stamppot Boerenkool met worst,

Vind ik op zich nog wel mee vallen maar dan moeten jullie dit bekijken in een tijdsbestek van 12 uur.
Ik ben de hele dag druk met de blog website bezig geweest nu met Marlies, die eindelijk eens tijd kon vrij maken om mij het e.e.a. Uit te leggen met hoe ik bepaalde dingen kan wijzigen zonder haar hulp altijd maar nodig te hebben.
Overigens heeft zij alsnog het nieuwe logo gemaakt en daar dank ik haar ook hartelijk voor.
Gelukkig kon ik de rest van de dag daardoor zelfstandig de website aanpassen hier en daar.
Het is me nog niet helemaal naar mijn zin maar dat komt nog wel.
1 stap tegelijk.
Ook ben ik vandaag bezig gegaan met het lijstje voor mijn man, het vluchtplan voor als de bevalling eenmaal begonnen is wat hij dan moet doen en wie hij moet bellen e.d.
Maakte het in mijn hoofd moeilijker dan werkelijk hoeft te zijn denk ik.
Zal manlief nog wel eens vragen hoe hij de situatie voor zich ziet, en wat hij zo 1,2,3 niet weet waar hij hulp bij nodig zou moeten hebben.
Met Lady onze lieftallige Rottweiler s’ avonds nog de zeedijk afgelopen wat me toch iets te heftig was in 1 keer, dus halverwege manlief gebeld die bij de Posthoorn (de lokale kroeg in het centrum) werkt en gezegd dat ik bij hem eerst even moest bijkomen met een glas drinken vanwege de aanhoudende druk op mijn buik.
Volgens mij is dit fenomeen normaal voor iemand van bijna 36 weken zwanger, ach en anders zien we wel wanneer Zoonlief zich aanmeld, ik hoop eerlijk gezegd wel pas na de verhuizing.
Voor nu kruip ik mijn bedje in met manlief en wens ik jullie een hele fijne week toe!

Verslaving van de week:
Gevulde speculaas en nog steeds melk en Appels.

Welterusten Lieve Lezers,
Liefs Jolanda

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: