Weekblog 17; De Kraamweek.

Lieve Lezers,

Ja daar was ie dan onze kleine man Dylano, een regelrecht geschenk uit de hemel.
Hoe cliché dat ook mag klinken, ik ben zo gruwelijk blij dat ons kind gezond is en niks mankeert tot nu toe.
Als we terug gaan naar de bevalling kan je gerust zeggen dat die alles behalve makkelijk is geweest.
De 2 dagen die ik in het ziekenhuis heb genuttigd na de bevalling waren ook alles behalve makkelijk, maar neem je voor lief als je je kind eenmaal in je armen hebt.
Ik neem jullie mee in het verhaal van mijn kraamweek en de lieve bezoekjes die ik heb gehad van lieve vrienden.

De bezoekjes.
Allereerst wil ik mijn lieve vriendinnetje Sandra bedanken voor haar lieve bezoekjes voor en na de bevalling, belangeloos en liefdevol kwam ze met een mega grote teddybeer aan, en omdat het vlees bij de maaltijden daar niet te eten was nam ze zelfs McDonald’s eten voor me mee het ziekenhuis in.
Ik heb gehuild bij binnenkomst van het aanzicht van z’n lief gebaar, dat mensen zoiets voor je over hebben en zo meeleven in z’n onzekere periode was en is zo mega lief! Ik kan deze dame daarom ook niet anders dan even te benoemen hoe verschrikkelijk lief ik dit vind van haar.
Samen met haar moeder kwamen ze zowel voor als na de bevalling langs en dit heeft mij echt meer dan goed gedaan!
Lieve Sandra en Elske bedankt hiervoor!!

Ook wil ik iedereen die heeft meegeleefd tijdens het verloop in het ziekenhuis bedanken voor hun steun en tijd.
Geweldig dat je dan echt kan bouwen op mensen van wie je houd en die er toe doen.

De kraamweek.
Natuurlijk moeten we even het verhaal vertellen vanaf dag 1 van de geboorte van onze mooie zoon, die begon in het ziekenhuis om half 7 s’ morgens, toen hij net geboren was.
Na eenmaal gewassen te zijn en verschoond voor zover dat mogelijk is na een bevalling.
ik wou graag douchen maar dat mocht niet direct na de bevalling, en ja dat wil je als je allerlei soorten water en bloed langs je hebt voelen lopen aan alle kanten.
Afschuwelijk vond ik dat, en dan komt z’n sacherijnige verpleger je ook nog even doodleuk wassen alsof het de normaalste zaak is dat je helemaal in je nakie moet voor een wildvreemde je even lekker moet laten wassen.
ja hier ben ik misschien heel preuts in, maar ongemakkelijk is z’n situatie ook wel.
Deze verpleger die mij moest komen wassen en later naar de afdeling bracht zat volgens mij ook op het eind van haar dienst want haar humeur was verschrikkelijk niet alleen naar mij toe maar al helemaal richting mijn man, maar omdat ik nog half stoned van de medicatie was had ik ook niet echt de energie om er even lekker fel tegenin te gaan (pluspuntje voor haar dat ik nog zo duf was anders had ze een hele andere kant van mij gezien).
Gelukkig mocht ik s’ middags als ik me wat fit voelde en geslapen had dan wel even douchen met hulp van verpleging (dan ben je alle schaamte wel kwijt als je moet douchen met een zuster/verpleging naast je.) een prettig vooruit zicht was dat dan weer wel.
Toen die dame eenmaal weg was, was mijn moeder nog bij ons mijn schoonmoeder was inmiddels gevlogen om nog een aantal uurtjes te slapen en het goede nieuws in Stavoren te kunnen brengen.
Even later kwam mijn heit nog even om het hoekje kijken om mijn moeder op te halen en onze kleine man (die deels ook naar hem is vernoemd) te bewonderen en heeft even later Beppe gebeld met het nieuws dat onze kleine man is geboren.
Toen hun eenmaal vertrokken waren heb ik onze kleine man voor het eerst borstvoeding gegeven met behulp van de verpleging, al snel ontwikkelde ik kloofjes, wat erg pijnlijk is en vervelend zeer doet.

dylano en ik zkh

De eerste dag is heel rommelig je bent kapot nog van de bevalling en moet direct al heel veel informatie opslaan wat betreft de voeding e.d. Gelukkig kon ik toen nog ten alle tijde nog op de alarm knop drukken en daar heb ik dan ook flink gebruik van gemaakt.
Wat heel leuk was nadat wij op de afdeling waren gereden kwamen een aantal verloskundigen die ons de afgelopen dagen hadden geholpen en gezien ons even apart feliciteren en naar ons mooie mannetje kijken geweldig leuk vond ik dat.
Dat sommige mensen even die tijd voor je vrij maken en even om het hoekje komen kijken is heel bijzonder en iets wat je nooit weer vergeet.

Manlief lag ondertussen al lang en breed te slapen en kreeg daar niks van mee gelukkig, normaal slaapt die nooit snel in, maar in dit geval heeft ie z’n kussen geraakt en was ie weg (voor zover je het een kussen kon noemen dan want de vergelijking met vodjes kwam ook aardig overeen).
Eenmaal gevoed en pamper verschoond e.d. Ben ik zelf ook voor 2 a 3 uurtjes in slaap gesukkeld.

De 1e nacht is een fijn gevoel dat je in het ziekenhuis bent met zoveel kundige mensen om je heen, vooral toen de kloofjes steeds erger begonnen te worden.
Je houd er wel rekening mee dat je de eerste paar nachten weinig slaapt, de 2e nacht sliep ik al bijna helemaal niet en bleek Dylano heel erg last van zijn darmpjes te hebben waardoor het drinken heel moeilijk ging en hij veel huilde na de tijd.
Zelfs de nachtzuster Anita die ook bij onze bevalling aanwezig was, had het er moeilijk mee om de kleine man stil te krijgen en in slaap.
Wel grappig feitje, ze had Dylano op gegeven moment mee genomen om mij mijn slaap te gunnen, had ze hem slapend de kamer op gereden werd ie na nog geen 15 minuten erna alweer wakker en ik natuurlijk wakker van hem (waardoor ik hem oppakte en probeerde te troosten zodat ie weer in slaap viel en direct op de bel had gedrukt, toen ik merkte dat ik hem niet stil kreeg en behoorlijk tegen slaap aan het vechten was).

Wat ik nog wel iedere vrouw wil vertellen die ooit van plan is kinderen te baren, schrik niet als je na de bevalling een stolsel verliest ter grootte van een lever.
Dat overkwam mij s’ nachts toen ik naar de wc ging en schrok me helemaal de pleuris toen dat ineens uit men doos viel met het nodige bloed erbij (gelukkig kan ik hier goed tegen, bloed bedoel ik dan) ik heb weet niet hoe vaak op dat alarmknopje gedrukt en binnen no time stond lieftallige Anita dan ook bij mij in de badkamer en zag mij daar in blinde paniek staan.
Toen ik haar vroeg wat dit was vertelde ze mij dat dit een stolsel is en dat je dat normaal pas later verliest maar dat het wel eens vaker voorkomt dat ze sneller loslaten voornamelijk door de fitheid van de vrouw en de bewegelijkheid.
Nou daar stond ik dan met een verbouwereerd gezicht en klamme handen voor jan snot.
Snel mezelf schoon gemaakt en toen maar eens naar de wc gegaan (ja dat houd acuut op als je zoiets uit je voelt en ziet vallen).

De 2e dag ging al steeds beter, voeden, verschonen e.d. Word steeds meer een gewone handeling.
Al vond ik het aan en uit kleden van Dylano wel spannend omdat je z’n breekbaar gevoel hebt bij die kleine mensjes.
Die kleine vingers, tenen, gevoelige hoofdje breekbare nekje e.d. Maken het er dan niet makkelijker op.
Al vroeg werd ik gecheckt of ik ontslagen kon worden ja of nee.
De kinderarts en de psychiater kwamen nog langs i.v.m. mijn medicatiegebruik moest de kinderarts Dylano eerst goedkeuren ook vanwege het infectiegevaar die er was de week voor de bevalling dat het vruchtwater was gebroken.
IJzerwaarden werden gecheckt d.m.v. Bloed prikken en die van mij was 4.6 waar die rond de 6 moest zitten geloof ik.
Ik mocht dus op belofte naar huis dat ik ijzertabletten ging slikken, want nu komt het.
Eigenlijk had ik een bloedtransfusie moeten hebben maar omdat ik zo fit oogde en geen tekenen van ijzertekort liet zien hebben ze dit dus niet gedaan, dus natuurlijk knikte ik braaf; ja dat komt goed mevrouwtje 😉 (terwijl ik in mijn hoofd die tabletten al had afgezworen toen ik de bijwerkingen had gehoord).

S’ morgens nog druk bezig geweest met de kraamzorg bellen en ervoor zorgen dat die op tijd ingelicht waren, aangezien manlief met geen mogelijkheid wakker te bellen was.
Na dat te hebben geregeld moest de hele kamer weer ingepakt worden inclusief kraamcadeaus voor Dylano die we al hadden ontvangen, en alle spullen die ik had gekregen van mijn lieve moeder en zus die van alles hadden aangesleept om mijn verblijf aangenaam te maken.
Superlief natuurlijk maar daardoor had ik genoeg te doen, en ik moest mezelf ook nog enigszins klaarmaken voor de buitenlucht en de autoreis (op dat moment had ik enorme last van men beurse onderkant) wat met enige pijn en moeite gepaard ging.
Mijn gehechte onderkant en beurse lijf vonden al dat snelle en gedoe aan mijn hoofd niet geheel prettig.
Eenmaal ingepakt en klaar voor vertrek gingen we met rolstoel en gevulde maxi-cosi dit keer richting huis, en ik kan je vertellen ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik een ziekenhuis uit mag wandelen, nou ja rollend dan, met een big smile op mijn gezicht.
Bij de auto van moeders werden we aangehouden door een oud stel met de vraag of ze even in de maxi-cosi mochten kijken, en als nieuwbakken moeder zij ik met trots en dikke glimlach; ja natuurlijk!
Eenmaal in de auto merkte ik wel dat mijn onderkant het flink te verduren had gehad tijdens de bevalling.

Thuis aangekomen werd ik door manlief en lieve vrienden opgewacht met een versierd huis en kraamverzorgster en al.
Wat was ik blij dat ik thuis was, ik miste mijn eigen bed, de hond, koffie en al die domme dingen waar je je zo aan kan hechten.
Ik werd blij ontvangen door onze kraamverzorgster Mytral die ons echt de hele week zo verschrikkelijk goed heeft verzorgd, en wat een lieverd was die vrouw ik had er graag nog een paar dagen achteraan geplakt.
Na alles gesetteld te hebben en weer lekker in je eigen huisje te zijn wou deze dame dat ik op bed ging na het voeden van Dylano, dat ging er bij mij alleen niet in ik was juist blij dat ik weer thuis was ik had nog even mijn momentje nodig om tot rust te komen door even te settelen in mijn hoofd.
Het zal de ADHD zijn geweest maar ik kon me op dat moment nog niet neer geven om direct mijn hebben en houden aan iemand anders over te laten, dus nadat ik Mytral had verteld hoe ik de dingen doe en waar alles staat (voor zover ik dat zelf wist dan) heb ik het losgelaten.

De dag erna 3e dag van Dylano zijn kleine prille bestaan toen Mytral er dan eindelijk was en alle controles gedaan waren ben ik na het voeden wel even gaan slapen omdat hij steeds meer last kreeg van z’n darmpjes voornamelijk s’ nachts wat ons behoorlijk wakker houd.
Ik was natuurlijk al sinds de bevalling van team no sleep, maar ik kan je wel vertellen dit soort nachten sloopt je behoorlijk.
Gelukkig kon ik na de 4e nacht zeggen dat ik even een powernap heb kunnen doen.
Dat was alleen van korte duur want al snel werden de nachtelijke pijntjes van Dylano steeds erger en zijn we na de kraamweek zelfs over gegaan op darmkrampjes druppels van Infacol.

De rest van de week verliep rustig niet gek veel visite en zoonlief groeide goed. (hij was 7% afgevallen na de geboorte) en aan het einde van de week was ie 100 gram onder zijn geboortegewicht.
Die powernap was alleen van korte duur want de nacht daarna sliep Dylano weer slecht door darmprobleempjes.
Wij hebben hierdoor de hele kraamweek gepuzzeld met een baby bij ons in bed en hoe die in slaap te krijgen.
Het badje en de tummytub vond ik vreselijk spannend en heb daarom ook het badje aan mijn partner overgelaten, de tummytub hebben we op het eind van de week gedaan maar al snel kwamen we erachter dat Dylano dat niet prettig vond, het badje daarin tegen vond ie heerlijk!
Een echte waterrat!
En ook zo mooi om te zien hoe papa zo vertrouwd zijn zoon in bad deed, en daar een grote glimlach van op z’n kop kreeg.
Als nieuwbakken moeder word je daar verschrikkelijk blij van, en fijn dat je zoiets wat je zelf niet vertrouwd uit handen kan geven aan je partner die daar alleen maar blij van word.

dylano badje

Aan het eind van de week kwam de dame van de GGD om de hielprik en gehoortest af te nemen en dat vond ik vrij spannend.
Je hoort veel verhalen over hoe een hielprik word afgenomen en allerlei spookverhalen van ervaringen van mensen die je beïnvloeden.
Ik was dus behoorlijk zenuwachtig voor de hielprik en de afname ervan en had de kraamverzorgster ook gezegd dat ik daar assistentie bij wou, gelukkig was mijn man er ook bij en hij heeft het prikgedeelte gelukkig van mij overgenomen.
De gehoortest was super simpel, een elektronisch apparaatje wat geluidsgolven meet en de snelheid ervan.
Daarna was het wachten op het huisbezoek van de medewerker van de GGD voor het consultatiebureau, dat duurde vrij lang namelijk een week later kwam die pas.
Op de 5e dag mochten wij overigens voor het eerst naar buiten met onze kleine man en dat was heerlijk, ik was behoorlijk toe aan frisse lucht en even de ruimte opzoeken want de muren kwamen behoorlijk op me af, en op een gegeven moment wil je ook even lopen en even ontkomen aan iedereen die zegt; doe je wel rustig aan/voorzichtig, neem je wel je rust, superlief natuurlijk maar ik was er wel even klaar mee en wou het even op mijn eigen tempo doen.

buitenuitje dylano dag 5

Overigens moet ik ook een aantal leuke feitjes melden die ik gaandeweg de kraamweek heb opgemerkt;
* beschuit met muisjes was niet aan te slepen, en dan bedoel ik niet voor de hordes visite die we hadden maar voor mezelf, ik heb me er behoorlijk aan volgevreten de hele kraamweek.
* Veel drang naar fruit had ik niet meer al eet ik nog wel heel graag bananen en Kanzi appels en appelmoes met kaneel is ook z’n domme nieuwe verslaving, overigens yoghurt met roos vice laxo ook.
* Filet American met uitjes op en toastje was een lange tijd onwerkelijkheid maar nu het weer kon en mocht heb ik daar dan ook hard van genoten, hoe grappig dan ook de week dat ik zelf weer boodschappen kon doen was het ook weer in de aanbieding en dus moest dat mee naar huis.

Op het eind van de kraamweek hebben we voor onze lieve kraamverzorgster wel een kleinigheidje gehaald om haar te bedanken voor al haar goede zorgen, een bosje bloemen en een bakje chocolade bonbons.
Lieve Mytral, het was geweldig dat jij er was en we hebben je er ooit graag nog eens bij als we er weer aan toe zijn.

mytral kraamzus

Wat iedereen zegt is wel echt waar geniet van de kraamweek het gaat ZO snel voorbij!
Mijn man ging de dag nadat ik thuiskwam weer aan het werk dus ik heb echt wel beroep op deze lieve dame gedaan en daardoor kon ik echt uitrusten gelukkig.

We zijn die week ook overladen door de hoeveelheid kaartjes en liefs van iedereen, iedereen bedankt hiervoor het was hierdoor echt geweldig.

post kraamweek

Dit was tot zover onze kraamweek, tot de volgende blog.
Liefs jolanda.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: