Weekblog 24; Afscheid en Nieuw Leven.

Lieve Lezers,

Deze week stond in het teken van afscheid en nieuw leven.
Maandags namen we afscheid van Lady en vrijdag verwelkomden we Gina.
Het was bovenal een emotionele week die veel met ons heeft gedaan als gezin, maar gelukkig kunnen we altijd rekenen op steun & hulp van lieve familieleden.
Dat heeft onze week er ook meer dan doorheen gesleept.
Lees de blog en de avonturen die wij deze week weer hebben beleefd.

Maandag 15 januari 2018.
Omstreeks 9.30 werd ik wakker gemaakt door onze kleine man, en ben ik even daarna naar beneden gegaan na hem zijn fles in zijn mond te hebben gedrukt.
Eenmaal beneden ging ik naar lady toe die er maar weer zielig en afgepeigerd bij lag op de bank, haar geprobeerd te motiveren om naar buiten te gaan maar helaas slaagde dat niet dus heb ik haar van de bank afgetild.
Toen ze eenmaal op de grond stond heb ik haar rustig begeleid naar de achterdeur waar ze in de tuin de rest zelf mocht doen.
Even daarna heb ik de Dierenarts gebeld om een definitieve afspraak te maken om onze dame te laten inslapen want nu liet ze zelfs de eieren staan en het vlees uit blik pakte ze ook al niet meer.
Dit zij voor mij meer dan genoeg, het is goed zo.
Onze oude bes heeft genoeg geleden in haar verleden en nu.
Om 5 uur zou de dierenarts komen, Prima timing want zus lief zou uit haar werk dan langskomen om onze kleine man op te vangen.
Dus na de dierenarts te hebben gesproken zus lief een berichtje gestuurd met de nodige info.
Even daarna trainingsbroek gepakt van de slaapkamer en naar beneden gegaan om de laatste uurtjes lekker met Lady te kunnen doorbrengen.
Helaas waren dat geen bijzondere uurtjes wat betreft wandelingen o.i.d.
Ik heb wat met onze kleine man om geprutst en wat met Lady om geknuffeld.
Even later merkte ik dat ze lag te trillen als een gek en mijn instinct zij direct warm houden dus pakte ik een wollen deken die ik van heit had gekregen de week ervoor.
Ee fleece deken daarover heen moest haar wel warm houden dacht ik maar omdat haar huid ook vrij koud aan voelde vroeg ik manlief kruiken van onze kleine man zijn kamer mee te nemen naar beneden.

Toen manlief met de kruiken beneden was die snel gevuld hydrofiel doek erom gewrapd zoals Mytral onze kraamverzorgster ons dat ooit heeft geleerd hoe je dat bij baby’s moet doen.
De kruiken heb ik naast Lady op de bank gelegd en goed ingepakt onder de dekens.
De hele dag heb ik mijn meisje zo goed mogelijk gesteund en onder toeziend oog een aantal keer naar de achterdeur begeleid.
Toen ze voor de zoveelste keer naar de achtertuin liep om te plassen, heb ik haar daarna de mand in gestuurd.
Dit omdat we haar later natuurlijk uit de mand moesten tillen als ze eenmaal ingeslapen was.
Dat was ook het enigste waar ik de hele dag mee bezig was.
Een halfuurtje voor de tijd was haar laatste plaspauze aangebroken, toen hebben we haar mand weggehaald en alleen haar kussen neergelegd om het optillen e.d. Makkelijker te maken.
Dit maakte lady geen moer uit die plofte zoals vanouds neer op haar kussen toen ze weer binnen was.

lady mand

Dokter Limburg was later dan afgesproken maar goed daar moesten we het maar mee doen om half 6 kwam hij aan en lieten we hem binnen.
Waarom we specifiek om hem hebben gevraagd is omdat hij bekend is met Lady.
Deze dierenarts heeft ook haar operatie e.d. Uitgevoerd.
En de reden dat we het alsnog thuis hebben laten doen omdat we de weer ervoor natuurlijk bij hem zijn geweest en hij haar toen nog heel fit vond.
Dit was alleen de afgelopen week dermate hard achteruit gegaan dat we genoodzaakt waren deze beslissing voor Lady te moeten maken.
Het is de meest verschrikkelijke beslissing die je moet maken voor je beestjes maar vaak wel de beste als ze zo ziek zijn en veel pijn hebben.
Toen Limburg haar zag wist hij ook voldoende.
Hij stond achter onze beslissing en gaf haar de narcose spuit dan ook niet heel veel later.
Als de Lady eenmaal over was gegaan in haar slaap zou hij haar de definitieve spuit geven om haar leven te beëindigen.
Terwijl ik dit voor jullie schrijf lopen de tranen mij weer over de wangen, je wil je beestje niet missen maar om dan zo afscheid te moeten nemen met een doodzieke hond op je schoot is alles behalve makkelijk.
lady poot

Wij kregen Lady als een senior hond in huis met al een behoorlijke rugzak en vele spookverhalen waarvan later niks klopte.
De eigenaresse waar Lady weg kwam kon door omstandigheden niet meer voor haar zorgen, en droeg haar over aan ons via Stichting Rottweiler Nederland.
Toen ze gebracht werd door een meneer die er zelf alles behalve fris uitzag en even later een kakkerlak uit haar mand weg viel wist ik genoeg.
Ook oogde Lady zelf niet helemaal fit toen ze binnenkwam.
Elke gezonde hond reageerde anders dat wist ik, dit zag er niet pluis uit.
Na Lady eerst uitvoerig te hebben gewassen en haar mand schoon te hebben gemaakt en haar daarna lekker te hebben afgedroogd merkte ik een behoorlijke bult op bij haar tepels.
Na inspectie bleek dit niet een normale vetbult te zijn en was mijn intuïtie al voldoende om in te schatten dat dit OOK niet pluis was.

Na enige telefoontjes later was ons niet duidelijk genoeg of onze hond medisch wel goed doorzocht was en dus namen wij Lady mee naar toen ook al Dierenarts Limburg van de praktijk ”Tusken Waard & Klif” filiaal Koudum.
Toen was haar Tumorbult zo groot als een sinaasappel richting formaat Galia meloen.
Toen bleek al dat het om Mama-Tumoren ging en dat er kans was op herhaling.
Er is toen snel actie ondernomen en geopereerd waardoor ze 360 graden omdraaide qua karakter en humeur.
Dat heeft lady nog 3 jaar extra bij ons gegeven.
Het heeft ons toen destijds €250,- gekost, maar wat ons betreft was dat het geld meer dan waard voor wat we ervoor terug kregen.
Een semi- gezonde hond die weer zin in het leven had.
Een aantal jaar later, zeg maar gerust 3 jaar later merkte ik weer dat Lady een bultje had die weer rondom haar tepels dikker begon te worden, daar toen destijds mee naar de dierenarts geweest en toen bevestigde dokter Limburg een langzaam groeiende tumor wat geen kwaad kon.

Feitje; 70% van de Mama-Tumoren is goedaardig en 30% ontwikkeld zich in een kwaadaardige tumor.

Een halfjaar later was de tumor al wel van doperwt naar mandarijn formaat gegroeid en gezien de snelheid ervan vond ik dit toch aardig snel voor een diagnose die is gesteld op een langzaam groeiende tumor.
Er kwamen helaas ook andere klachten zoals artrose bij, en even later kwam ze ineens aan een ontsteking waardoor ze alles liet lopen qua ontlasting.
Daar is ze toen nog voor behandeld.
Dat heeft toen nog geholpen en voor de artrose kreeg ze pijnmedicatie.
Dat heeft nog lang geholpen maar nu alle symptomen heftiger en sneller op elkaar kwamen & toen ze haar eten begon te laten staan werd ik alert.
Eerst met andere brokken geprobeerd wat 1 week goed ging maar ook snel was dat niet meer wat ze wou eten.
Toen wist ik voldoende en toen het wandelen ook nog eens niet meer ging heb ik manlief geattendeerd op de feiten en de komende beslissing die we voor onze schat Lady moesten gaan maken.

Die beslissing heb ik dus maandag gemaakt en doet me nog steeds heel veel pijn.
Ik vind het ontzettend moeilijk s’ morgens of s’ nachts in de woonkamer te komen en niet meer door haar te worden begroet, of geen kop die even omhoog gaat.
Het word z’n groot deel van je gezin, ze ging mee naar de trouwerij, heeft godzijdank nog kennis kunnen maken met onze prachtige zoon Dylano.
Al dat soort dingen maken het moeilijk om je beestje los te laten.
En als je overdag dan ook nog eens die doodse stilte moet aanhoren is het helemaal om gek van te worden.
Als de postbode of de folders komen is er geen haan meer die er nog naar kraait want Lady is er niet meer om even te blaffen.
Ik blijf maar tegen mezelf zeggen dat we voor haar de beste keuze hebben gemaakt maar de werkelijkheid is gewoon dat ik van binnen er kapot aan ga dat ik mijn meisje moet missen.
Voor ons was ze meer dan een ”gewone hond”.
Ze was echt een onderdeel van ons gezin en wat voor 1.
Lady Lovely Rip

Dinsdag 16 januari.
Rond 9.30 maakte meneertje mij weer wakker en begon de dag weer.
Alsof hij een speed- pil had geslikt zo keek hij uit zijn ogen naar mij en de fles waar nog een klein restje melk in zat.
Eenmaal de fles in zijn mond leek hij net een junkie die zijn high ervaart en hingen zijn oogleden op half 11.
Nou er eerst maar weer uit voor een nieuwe fles dan maar.
Voor het eerst kwam ik beneden in een lege woonkamer zonder hondenmand en zonder Lady.
Een apart moment was het zeker ons meisje is niet meer en dat was direct te merken.
Er stond geen licht meer aan in de keuken voor haar, soms hoorde ze ons al aankomen en liep ze al naar de achterdeur voor ik überhaupt de woonkamer in was gekomen.
Een behoorlijke domper op een dag die begon met wat zonneschijn.
Ook de dagelijkse wandeling moest ik met haar gaan missen en dat vind ik misschien nog wel het ergste.
Dat wij nooit op vakantie gingen o.i.d. Komt natuurlijk ook door ons werk in de horeca, maar ik ben opgegroeid met de normen en waarden dat als je dieren hebt je niet zomaar even op vakantie kan en dat je een ander niet verantwoordelijk moet stellen voor jou beesten.
Dus dat we die 3 jaar dat lady bij ons was nooit weg gingen was voor mij geen straf ik kende niet anders.
Maar ik had al wel met mem (schoonmoeder) besproken dat dat nu eerst ging gebeuren voor wij weer een pup in huis zouden nemen en eerst het gemis van Lady maar even moesten verwerken en als het even kon liever ook eerst een rijbewijs.
Maar voor iemand altijd omringd door honden en of katten is dit een bitter pil.
Ik vind het serieus zwaar zonder mijn hondenkind.

We hebben s’ morgens wat om geprutst in huis en s’ middags na de lunch (wat we nu eindelijk weer met zijn allen aan tafel deden) ging ik met Hilde boodschappen doen en zou manlief het traphekje in elkaar zetten.
Eenmaal in de winkel vroeg ik Hilde om advies wat betreft de groentehapjes aangezien vandaag de dag ineens alles mag met 4 maanden en ik dat wel wat raar vind.

Met 3 maand oud zijn wij gestart met fruithapjes omdat we merkten dat Dylano er aan toe was en het verschil tussen ineens alles mogen en kleine aanpassingen in zijn eetpatroon niet te groot te maken i.v.m. Zijn darmen.
Hilde gaf het advies nog even te wachten met groentehapjes omdat de darmen eerst goed moeten wennen aan het verteren van het fruit en groente iets moeilijker te verteren is dan fruit.
Wat ze afraadde voor nu en ook nog niet mee te beginnen vanaf 4 maanden waren dingen zoals bruine bonen en pasta.
Zetmeel producten zoals aardappels en bonen zijn vrij moeilijk verteerbaar en haar advies was dan ook om daarmee te wachten totdat hij 6 maanden is, Ei daarin tegen was geen probleem.
Ook was het slim om te beginnen met zachte smaken zoals Broccoli, Wortel, Mais, Doperwten, sperziebonen, bloemkool & pompoen.
Voorbeelden voor fruit zijn; Appel, Peer, Banaan & Perzik.
Dit aangenomen en met een kar vol boodschappen liepen we de winkel weer uit.

Eenmaal weer thuis de boodschappen uitgepakt vertelde manlief dat hij let op ” ik kan hier geen bami van maken, van dat traphekje, ik snap er niks van”.
Dus met andere woorden dan moet moeke het maar weer doen.
Ja mannen en handleidingen gaat niet samen en zeker zulke moeilijke projecten niet.
De kinderkamer opzetten was ook net alsof Tini en Lau in 1 ruimte stonden dus dit project ging er niet weer zo 1 worden.

Dus later op de avond toen manlief weg was met de voetbalclub heb ik mijn ogen er even op geworpen, het ziet er niet moeilijk uit je moet alleen de juiste maten weten (staan zelfs verschillende op het briefje dus het is gewoon meten in elkaar zetten en monteren).
Maar aangezien manlief de rolmaat had verstopt kon ik er op dat moment ook niks mee en ben ik met onze kleine man die ik op het speelkleed naast mij had neergelegd maar gaan trainen voor het a.s. Consultatiebureau gesprek waar ik nu alweer meters tegenop zie maar gelukkig gaat zus lief weer mee.
Wat moest ik toch zonder haar.
Rond 12 uur was manlief thuis en zijn we na even te hebben bijgekletst met z’n allen op bed gegaan.

Woensdag 17 januari.
Vandaag lukt het mij niet om ook maar iets uit mijn handen gedaan te krijgen, ik wou fanatiek de blog bijhouden maar de concentratie was ver te zoeken.
Ook hadden manlief en ik onze dag even niet en vloog de ene scheldpartij na de andere naar elkaar toe.
We merkten beide dat doordat de Hond er niet meer is er een stuk gezelligheid, liefde & vrolijkheid weg was en dat was duidelijk te merken.
Rond 6 uur moest manlief weer naar zijn werk en zo sacherijnig als ik was, was ik blij dat ie even de deur uit was want dat was hoognodig om s’ avonds weer normaal tegen elkaar te doen.
We hebben het er eind van de avond ook over gehad, dat we zo reageren doordat we iets missen wat ons beide verbond.
Ons meisje Lady verbond ons, en dat verband viel nou in 1 klap weg en dat was behoorlijk pittig.
We zeiden beide tegen elkaar waar we over dachten en dat het misschien verstandig was een nieuwe hond in huis te nemen omdat we beide gewoon depri worden van het feit dat we onze momenten buitenshuis missen.
Dus keken wij voorzichtig om ons heen maar ik zat met een behoorlijk gemixt gevoel….
moest ik dit nou wel doen, is het wel goed zo snel weer een hond in huis te nemen….
maar ja de enigste manier waarop ik die vraag kon beantwoorden was door te gaan kijken en goed naar mijn gevoel te gaan luisteren.
Ik zou het nog wel even rustig gaan bekijken was mijn gedachtegang.
Maar de wens om dus eerst een nieuwe bank of op vakantie en al helemaal het autorijbewijs kon ik wel weer aan de kant schuiven.
Dat is al de 3e keer dat dit soort dingen aan de kant werden geschoven en nu ook de laatste keer.

Ik wilde ook al de hele week baby zwemmen dus manlief daarvoor enthousiast maken.
Dat was alleen sneller klaar dan ik had verwacht ondanks dat het s’ morgens vroeg was.
Toen manlief daarop was voorbereid dat het dan wel s’ morgens vroeg was en voor zijn doen aardenacht richting Sneek moesten reizen daarvoor sputterde hij al iets meer tegen.
Manlief kan niet zo goed over vroeg opstaan en al helemaal niet als er dan ook nog iets fout gaat qua planning o.i.d. Leer je wel mee leven hoor.

Donderdag 18 januari.
Ook vandaag was het lui lekker dag want ik had even nergens zin in.
Vandaag zou van der velde rioleringsbeheer WEER langskomen (voor de zoveelste keer), omdat de wc weer niet goed doorspoelde en zelfs de ontlasting weer mee naar boven kwam.
Ik had eerder die week al gebeld met de woningbouw om dit probleem te melden.
Tussen 1 & 5 uur zou dan een monteur verschijnen.
Tuurlijk komen die japie’s dan op het eind van de middag.
De monteur die gestuurd was, kwam gelukkig al vaker bij ons over de vloer dus hij wist de route en het bekende probleem.
Monteurs o.i.d. krijgen bij ons na gedane arbeid altijd even een bakje koffie en als ik heel blij met je werkzaamheden ben kan er soms ook nog wel iets anders vanaf.

”Wees goed voor je medemensen dan zijn de medemensen ook goed voor jou is mijn redenering zoals altijd”

De gehele dag zat manlief al voor farm simulator en dat kwam me einde van de middag rond etenstijd behoorlijk mijn strot uit, ook omdat manlief het eten zou maken en ik al de hele dag hoorde ” ik moet nog even dit afmaken dan ben ik klaar” yeah right babe.
Er stond gefrituurde vis op het menu, we eten dat niet zo vaak maar ik vind het altijd heerlijk.
En vandaag kwam er ineens een reu voorbij op Facebook als tip van iemand dat die nog een goed plekje zocht.
Aanvankelijk was dat niet waar wij naar zochten, wij zochten naar een teef goede gesocialiseerde hond die in ons gezin zou passen.
Maar Rocky een 2 jarige reu kwam voorbij en ik had inmiddels al meerdere vragen van manlief gekregen of ik nou al contact had gezocht met de eigenaar.
Eerlijk is eerlijk het was een bloedmooi beestje om te zien, maar goed dat ie een mooie kop had was voor de rest niet echt interessant hij moest immers in ons gezin passen.
Na enig contact bleek dat de persoon in kwestie al met zoveel mensen in gesprek was dat ik bij mij zelf al een streep erdoor heen had gezet had.

Tussendoor had ik ook contact gehad met Kees Koopmans waar wij al meerdere keren contact mee hadden gehad ook voor Dylano zijn geboorte.
In verband met Lady haar verleden zou hij bij thuiskomst uit het ziekenhuis langskomen, maar dat bleek later niet meer nodig.
Kees is op de achtergrond wel altijd in mijn hoofd gebleven met hulpvragen o.i.d. Konden wij altijd bij hem terecht.
Heel fijn als je z’n hotline hebt waar je bij terecht kan als het echt nodig is.
kees koopmans en vito

En bij deze hond zou hij dan mee te keuren wat voor vlees we in de kuip hadden, maar daar was de opvangdame niet zo van gecharmeerd & waarschijnlijk wou ze de hond zelf misschien ook nog wel houden, althans dat melde ze.
Dus die viel af en zo gingen we zonder hond in ons hoofd naar bed.
Wel attendeerde manlief mij nog even op een nestje pups bij een kennis van ons.
Nou je snapt al ik ging al niet meer geheel met een leeg hoofd naar bed.
Na alle spullen te hebben ingepakt voor het baby zwemmen wat voor vrijdag op het programma stond.
Dylano lag in diepe slaap dit maal op zijn eigen kamer zelfs, kon ik rustig gaan slapen.
dylano slaapt op eigen kamer

Vrijdag 19 januari.
7 uur ging het wekkertje maar onze kleine man was om 5 uur al wakker geweest voor zijn fles maar hij had vanaf 22.00 uur tot 5.00 uur s’ nachts geslapen dus toch nog een respectabele tijd.
Maar we moesten er af i.v.m. Het baby zwemmen wat op het programma stond, dus kleedde ik mij aan en liep daarna door met Dylano naar zijn kamer om hem ook om te kleden.
Ik vond het alleen super sneu om hem wakker te moeten maken om hem even daarna in de kinderwagen weer in slaap te laten vallen….
Gelukkig vatten kleine koters dan 10x anders op tenminste nu nog wel, en slapen ze makkelijk weer in dat word zodra hij een stukje ouder is wel een ander verhaal.

Eenmaal onderweg naar de trein (manlief lopend met de kinderwagen en ik op de fiets) arriveerden we bij de trein en het was behoorlijk pokken weer, toen manlief aan kwam lopen liepen we even snel het hokje in om de kinderwagen niet zeiknat te laten worden maar al snel was de trein er ook al.
Snel de trein in en ons plekje opzoeken, wij zitten vaak in een 4-zits plek 2e klas waarvan je de stoeltjes omhoog kan doen zodat de kinderwagen mooi tegenover ons kan staan.
Als je in Stavoren instapt ben je de eerste in de trein, dus 9 van de 10x is dat plekje vrij.
Maar goed manlief dacht op onverklaarbare wijze dat dit keer wij daar niet konden zitten, maar ik was er heilig van overtuigd dat hij zich weer eens te druk maakte.
En zoals altijd heb ik daar 9 van de 10x ook gelijk in, en heb ik dat niet ben ik echt niet de beroerdste dat toe te geven.
dylano trein heit

Maar aangekomen in Sneek stapten we uit de trein en liepen we richting het zwembad, ook daarin wou manlief met mij in discussie en aangezien ik Sneek zo goed als op mijn duimpjes ken ging ik deze discussie niet eens aan.
Hij wou een route lopen die verre van logisch was naar mijn inzicht, dus vertelde ik hem dat op een realistische wijze dat dat niet klopt met de ligging van het zwembad en de meters die je dan omloopt.
We zijn uiteindelijk mijn route gelopen en kwamen rond 9 uur aan in het zwembad.

Eenmaal bij de balie wou ik inchecken voor 2 volwassenen en 1 baby voor de baby zwemles.
Daar vertelde de medewerkster alleen dat de baby zwemles al voorbij was en dat de les waarvoor wij kwamen voor peuters en kleuters was, toen brak mijn klomp en ik ging ik een felle discussie aan met deze doch vriendelijke dame.
Zij vertelde ons dat het baby zwemklasje om 9.00 uur begint tot 9.45 uur en dat is voor de leeftijd 0 t/m 1,5 jaar.
De les erna is dus voor de peuters en kleuters, maar dat stond niet aangegeven op de website dus ging ik hierover in discussie, ook omdat wij helemaal vanaf Stavoren komen om 3 kwartier in dat zwembad te liggen om vervolgens meer dan een uur werk te hebben om terug te gaan naar huis.
Dat ging bij mij niet door de beugel en heb haar dit dus ook uitgelegd.
Eind van het verhaal kregen we een gratis les aangeboden door deze mevrouw omdat de website van Optisport /zwembad ”It Rak” niet duidelijk genoeg was.
Dus zonder überhaupt te hebben gezwommen en ik man liefs humeur al aanvoelde komen gingen we rap het gebouw weer uit.

Manlief moest weer vroeg werken dus liepen we snel weer terug richting de stad naar het station.
Ik moest nog even langs de Action voor een nieuw hemd en daarna liepen we door richting Rabobank en zo naar het station.
Na geld te hebben gestort liepen we door naar het station waar we kortweg nog geen 5 minuten hebben hoeven wachten.

Eenmaal in de trein kwamen we op het onderwerp hond/puppy en zo kwam het dat manlief belde met een kennisje van ons die momenteel Rottweiler puppy’s heeft.
Of we even langs konden komen om te kijken, maar ons kennende had ik dat achteraf wel kunnen weten dat kijken ook kopen werd.
Dus half 12 werden we opgehaald door Sepkje om de pups te gaan bekijken en ja daar is maar 1 remedie op je word op slag verliefd natuurlijk.
Terwijl ik buiten stond te bellen zag ik manlief al knuffelen en naar mij kijken met een grijns die oneindig bleek.
Toen ik had opgehangen liep ik naar binnen waar 7 mooie pups lagen in een werpkist.
2 reutjes en 5 teefjes waren er, 1 reu hielden ze zelf en in mijn hoofd wist ik al wat manlief graag wilde maar een reu en ik leken mijn geen goeie combi.
Niet omdat ik niks met reuen heb o.i.d. Maar omdat ik graag een teefje wou, die zijn vaak iets rustiger en hebben minder testdrang.
Reuen gaan je rond hun 3 jarige leeftijd enorm testen en teven hebben dat iets minder en zijn vaak wat zorgzamer en beschermend voor kinderen.
Alhoewel reuen ook best waaks op je kinderen kunnen zijn natuurlijk maar de klik met een teef was er al met Lady en dat voelde vertrouwd en logisch op 1 of andere manier.
Gina nieuwe gezinslid

Dus uiteindelijk toch maar omgekocht door manlief omdat hij zóóóóó blij keek kon ik geen nee meer zeggen.
We hebben beide voor bepaalde dingen gekozen hij de pup & ik de naam, zo stellen we eigenlijk altijd compromissen die geen discussie of nadenken nodig hebben maar uit zichzelf zo verlopen.

Van te voren had ik manlief al even aangesproken op het financiële plaatje waar ik nu even geen steentje aan bij kon dragen i.v.m. Restschulden.
Als je gaat trouwen moest je veel dingen van te voren regelen en of weten en wij kwamen achter veel dingen pas te laat achter en zo dus de restschuld.
Manlief heeft een vaste baan en ik niet dus logischerwijs zouden deze kosten dan op hem komen te vallen.
Volgens hem geen probleem dus gingen we er voor, Gina onze teven pup kwam dan begin maart ons huis weer een thuis maken.
Ik kijk er met gedeelde smart naar uit, de ene kant haat ik het dat Lady weg is en niet langer deel uit maakt van ons gezin & aan de andere kant een heel nieuw boek wat open gaat want deze pup moet overal mee naar toe om gesocialiseerd te worden en dat gaf nieuwe moed voor de toekomst.

Rond half 3 ging manlief naar zijn werk, ik had inmiddels Kees al ingelicht over onze aankoop van die middag.
Toen ik later die middag een stukje blog aan het schrijven was ben ik eens gaan zoeken naar wat Pakwerk attributen, een puppy bijt mouw kost rond de €75,- en van die bedragen schrok ik behoorlijk.
Maar Kees verzekerde mij dat dit eerst nog lang niet aan de orde was en dat hij wel iets had waar wij mee konden oefenen en anders voldeed een jute zak eerst ook wel.
Maar ik vond het leuk om me te verdiepen in deze tak van sport, en droomde al van passie volle dagen met onze top teef zonder stamboom maar met een kracht waar je u tegen zegt.
Al heel gauw was de afspraak voor een trainingsdag met kees afgesproken, manlief met z’n grote mond beloofde iets waar ik acuut de slappe lach van kreeg alleen al bij het beeld ervan in mijn hoofd.
Ik had kees gemeld dat ik wel eens wou meemaken hoe het voelt als een IPO4/KNPV/Pakwerk – gerichte reu aanvoelt als die zijn tanden in je zet.(figuurlijk gesproken natuurlijk)
kees zou dan een echt pak meenemen en mij rustig laten happen door Vito en als bonus 50 meter meesleuren.
Ik ging hierin akkoord want de andere deal was van een afstand laten happen en tevens ook nog sprintje trekken maar ik wist dat als ik dat zou aanvaarden, ik gratis vliegles van Vito (kees zijn reu) zou krijgen dus dat is nu manlief zijn straf.
Manlief denkt serieus ook nog dat hij de hond slimmer af is en nog sterker is ook, dat zal hem alleen duur komen te staan ben ik bang.
Ik heb hem hier hard om uit gelachen, ik weet nu al dat ie spijt gaan krijgen van die woorden namelijk.
Kees vertelde namelijk dat Vito ook al van een man van 1.90 en 120 kilo dat hij die ook op de grond kreeg dus dan word Jan appeltje eitje voor Vito.
Nadat de afspraak en deal met kees en het pakwerk avontuur is gemaakt legde ik mijn telefoon aan de kant en gingen we slapen.

Zaterdag 20 januari.
Rond half 11 maakte zoonlief mij wakker en ging ik weer eens nar beneden om een fles te maken, dit maal met de gedachtegang hier wandelt over een paar weken een puppy rond.
Er kwam een lach op mijn gezicht bij het idee dat er straks weer een hond in huis loopt en we weer lekker erop uit moeten met de hond, door weer en wind.
Ik moest nog even een reclamerondje doen voor Ha-Ra dus pakte ik de folders en de luiertas in.
Ik ging langs de 3 bedrijven weer de reclamehoekjes zijn (vrij adverteren) zoals Van der Pol jachttechniek, Van den Brink, en de lokale supermarkt de Coop.
Ik had voor die tijd mem al whatsappje gestuurd met de vraag of ik langs kon komen en dat kon eind van de middag wel dus kon ik mooi aansluitend mijn wandeling maken.

Eerst de reclame dan nog wat wegbrengen voor manlief bij mijn ex-bazin Christina, en dan door naar Dylano’s Beppe.
Bij van der pol raakte ik aan de praat met 2 klanten die mijn advertentie hadden gelezen in het Stavers Krantsie, en hadden geen idee wat Ha-Ra inhield dus na uitleg waren ze enthousiast.
Ik moet voor aankomende maand nog even de datums bekend maken wanneer ik de inloopavonden & Demo’s ga organiseren.
Ook dat zal ik hier bekend maken.
van der pol reclame

Eenmaal thuis van het bezoek aan mem nieste ik alles bij elkaar zo erg dat ik makkelijk ging eten en daarna direct op bed ging.
Daar was zoonlief het alleen niet mee eens dus heb ik hem naast mij neergezet voor baby tv, (na 2 uren stoeien om hem in slaap te krijgen) en zo hebben we om geprutst tot 23.00 uur totdat meneer in 1 klap in slaap viel.
Maar ik lag zo lekker te lezen dat ik de tijd helemaal vergat en eind van het verhaal lag ik pas 3 uur s’ nachts te slapen.

Om half 6 was manlief thuis met een onaangekondigde gast waar ik nooit zo fan van ben.
Niet dat mensen niet welkom zijn maar niet overleggen en manlief wist dat ik half ziek op bed lag en dan heb ik niet z’n zin in mensen om mij heen (manlief zelf trouwens ook niet).
Maar goed kan hem moeilijk de deur weigeren als hij al binnen is gelaten door mijn man.
Na nog 5 uurtjes te hebben kunnen slapen werd ik wakker door het gejengel van zoonlief.
Dus maar weer uit bed en fles klaarmaken even daarna gingen we uit bed en naar beneden.
Ik had al opgemerkt bij het fles klaarmaken dat onze slaapgast al was vertrokken en een briefje had achtergelaten om ons te bedanken.
Dat stemde mijn humeur al weer iets, maar het feit dat iemand door mijn spullen gaat om een briefje en stift te vinden, vind ik niet zo prettig. (ook al is het zoiets kleins)
Toen ik dat later uitlegde kon manlief mij wel begrijpen.
Na enige tijd beneden te zijn geweest ben ik naar boven gelopen met Dylano om even manlief aan zijn vader/zoon moment te herinneren zodat moeke even kon douchen.
Eenmaal onder de douche weg ging manlief douchen en aangezien zoonlief niet wou slapen mocht hij even met heit onder de douche.
Toen ik zoonlief aanpakte om hem af te drogen en om te kleden zag hij er wat verschrokken maar nog steeds wakker uit.
Helaas die poging dus ook mislukt, bij het afdrogen pieste hij bijna weer de commode eronder, ik was gelukkig al zijn liezen aan het afdrogen dus kon net op tijd de hydrofiel op z’n geslacht leggen.
Dus dan maar aankleden en aan de wandel het is er mooi weer voor hopen dat zoonlief op die manier wel gaat slapen.
Een beste wandeling van bijna 5km en mooie souvenirs van moeder natuur bezorgden mij een mooie middag met mijn zoon.
Hij heeft door het wandelen gelukkig nog 3 uurtjes geslapen.

 

Dit was het alweer voor deze week, tot de volgende blog.

Liefs jolanda.

P.S. in de volgende blog weer een Consultatiebureau update en het baby zwemmen.
Houd de blog goed in de gaten!

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: