Weekblog 25; Frisse wind door huis & hoofd.

Lieve Lezers,

Het was eindelijk eens een rustig weekje waardoor er ruimte was om wat extra dingen te ordenen zowel in huis als in het hoofd.
Hebben we het mijlpaal van 3,5 maand bereikt en waren we benieuwd wat voor eerste dingen er deze week waren gaan komen.

Heeft iedereen de hype rondom de Serie De Luizenmoeder en juf Ank meegekregen, wij waren al fan vanaf het eerste uur, en manlief zingt weer hoevaak dat liedje maar wij kunnen al deze heisa rondom dit programma en liedje daarom wel waarderen.

hier de link voor degenen die het liedje graag nog eens willen horen of voor degenen die er nog niet bekend mee zijn bekijk de link.

Zoonlief heeft deze week even geen fruithapjes gehad om rust aan zijn lijfje te geven.
Aankomende week gaan we hiermee weer verder experimenteren.


Maandag 22 januari 2018.

vandaag was mijn lieve nichtje Mennie jarig en op de 22e werd zij ook nog eens die leeftijd.
Superleuk natuurlijk alleen was ik helaas niet in de mogelijkheid om haar te bezoeken op die mooie dag.
Stadsgenoot Tineke had een aantal dingetjes op de Staverse Marktplaats te koop staan die ik van haar had overgenomen, waardoor het boodschappen geld deze week als sneeuw voor de zon verdween.
Gelukkig hebben we een volle vriezer maar dit had soms ook zijn nadelen.
Het is ons zoals altijd weer gelukt met hier en daar de geweldige hulp van mijn lieve schoonmoeder.
Ook had de storm zijn sporen wel nagelaten op Stavoren maar achteraf bleek dat wij in het oog van de storm zaten en daardoor miniem last hebben gehad van de wind.
Nou schrik ik niet snel van het woord storm want dat is hier in Stavoren bijna het halve jaar het geval omdat je aan de kust woont, maar deze meldingen had ik toch wel serieus genomen en achteraf maar goed ook.
Bij de een vloog het terras voor de helft weg en voor de ander was het dakleer er half of geheel afgewaaid.
Maar toch was ik wel nieuwsgierig naar wat de storm had gedaan en omdat het nu relatief goed te doen was qua weer gingen we er met de kleine man even op uit.
Na de wandeling van een goed uurtje doorlopen en wat cadeaus van moeder natuur te hebben meegenomen, keerden we huiswaarts om vervolgens een ander cadeau op te halen.
kado moeder natuur

Daarna gingen we naar onze Collega’s Clint & Elise. die waren de dag ervoor bevallen van hun prachtige zoon Milan.
Dan kom je binnen bij vrienden waar alles en iedereen nog op een Blauwe wolk leeft vanwege een prachtige gebeurtenis namelijk de geboorte van hun zoon, en dan zie je je eigen kind en dan pas besef je hoe klein en intiem die momenten met z’n pasgeboren baby zijn.
Een prachtig mooi mannetje en een super mooi geboortekaartje en 2 vermoeide maar dol gelukkige ouders hebben wij mee mogen maken.
Wij wensen deze deels prille nieuwe ouders dan ook veel geluk en heel veel mooie momenten toe.

S’ avonds bij bedtijd voor Dylano was het weer een drama om meneer slapende te krijgen want de dag ervoor was ik zo min als pudding en sliep hij ook pas laat dus dacht meneer schijnbaar in dat ritme te willen blijven hangen maar helaas voor hem zijn moeder niet.

Terugblik; de kraamweek.
Wij hadden toen een relatieve rustige kraamweek en weinig drukte qua kraamvisite, en natuurlijk een topper van een kraamhulp die dat super goed heeft begeleid voor mijn doen.
Ik dank Petra hiervoor op mijn blote knieën voor de goede intake die de match met Mytral heeft mede mogelijk gemaakt.
En ik hoop dat dat bij hun ook het geval is geweest dat ze goed hebben kunnen genieten van de kraamweek met hun kraamZus.
Hoe cliché het ook is, zelfs ik heb het gezegd want het is zo waar je beseft te weinig wat er allemaal gebeurt die ene week maar achteraf denk je; shit had ik maar meer genoten van al die momenten.
Maar ja het is al achter de rug dus ja dan kan je het tij niet meer keren en moet je maar leren van die momenten.
En hopen dat mocht het weer zover zijn dat je voor de 2e keer zwanger mag worden dat je er dan wel meer van geniet.
Het is en blijft toch iets bijzonders en magisch.

Dinsdag 23 januari.
Vandaag was de dag dat de ritme er maar weer eens in moest komen.
Dus niet te laat van bed en eens ritme opbouwen.
Normaal komt Hilde mijn praatpersoon op dinsdag maar die kon helaas niet, dus werd het een bel afspraak.
Er zijn een aantal dingen die ik met haar moest bespreken waar ik liever niet in de blog over uitweid.
Manlief was die dag de hort op voor zaken, dus ik was alleen met zoonlief die dag.
We hebben heerlijk gewandeld en s’ avonds kwam Pake Bauke weer te eten.

Woensdag 24 januari.
Vandaag zou ik de katten behandelen voor vlooien omdat manlief al eerder zijn vermoeden voor vlooien had uitgesproken en ik al behoorlijk de kriebels kreeg dus alles uitwassen katten eruit en behandelen die rotzooi.
Ook had deze dag een effectieve werking op mij want ik ging in de tuin aan de slag om alle rotzooi die er nog lag opruimen en ordenen.
Toen ik buiten voor mijn gevoel in eerste instantie klaar was ging ik later binnen verder.
S’ avonds bereikte manlief en ik ons dieptepunt voor die week, beide waren we moe & gefrustreerd.
Het komt natuurlijk in de beste relaties wel eens voor, dat er even ruzie tussen de partners is als er een kind bij komt die al je energie e.d. Opslokt.
Het was voor mij denk ik ook de grootste omschakeling van werken en huishouden + mijn hobby’s, naar ”stay-at-home-mom” hele dagen huishouden en geen hobby’s meer op het bloggen na.
Dat moest een plekje krijgen en van beide kanten ruimte krijgen om weer te ontwikkelen als ouders en partners zijnde.
Mijn prioriteit heeft altijd gelegen bij ons kind en het zorgen voor hem, en voor manlief is dat gewoon anders omdat hij meerdere ballen hoog moet houden.
Hij heeft zijn werk, voetbal, biljarten, boogschieten en zijn playstation.
Dus de prioriteiten lagen te verschillend en dat moest weer even op 1 lijn komen.
Na een lang gesprek waarin we beide even ons ei kwijt konden zijn we er uit gekomen, kunnen we weer vol gas verder als partners en ouders.
Ook zijn we door het verlies van lady onze lieve rottweiler enorm verdrietig geweest en heeft dat zeker zijn sporen bij ons allebeide nagelaten.
Maar goed we gaan er weer voor de volle 100% voor.

Donderdag 25 januari.
Lieve stadsgenoot Tineke had weer eens wat te koop staan en dus appte ik haar dit keer maar even.
Het ging om een landelijke kapstok die ik al jaren graag wil hebben maar vertik om daar de hoofdprijs voor te betalen.
Zo ben ik nou eenmaal, als ik het ooit goedkoper kan krijgen dan wacht ik liever.
Dus nu was het eindelijk zover dat ik die geliefde kapstok kon aanschaffen voor een schappelijke prijs, en melde ik Tineke direct dat ik heel graag haar kapstok wou overnemen.
En zo geschiede, toen ik s’ middags onze kleine man op bed lag hoorde ik haar bij de deur met manlief praten.
Yes eindelijk mijn kapstok is er 🙂
manlief zij dat toen ik eenmaal beneden was dat de kapstok zwaar was en hij er met de boormachine goed moest bevestigen in de muur dus dat ik er beter niet mee bezig kon gaan, ja helaas manlief kent mij te goed.
Maar toen manlief weg was probeerde ik ondanks de schouderpijn die ik al de hele week had toch het ding op te tillen om te kijken of hij paste op de plek waar de kapstok nu hing.
Het gewicht viel me mee, was niet superzwaar en dus wilde ik proberen of ik handig genoeg was om dit ding te monteren.
Omdat ik dat niet zelf kon zonder hulp, heb ik de buurman gevraagd te helpen.
Eind van het verhaal bevestigde hij de kapstok en stond ik er bij te helpen.
Lief dat wel, maar halloooo wij vrouwen kunnen ook dingen hoor.
Toen de kapstok eenmaal hing, liep ik met een dikke grijns 100x door de hal om de kapstok te bewonderen.
kapstok

S’ middags haalde ik mem (schoonmoeder) van de trein met onze kleine man, omdat ze meubelspray voor mij had meegenomen en kon ik het direct afrekenen en ophalen.
Tussendoor moest ik ziekenhuis en dokter bellen voor afspraken bij beide partijen, de 1 voor mijn schouderpijn en de ander voor heupecho’s voor zoonlief.
Ik probeer al de hele week de kilometers bij te houden die ik zoal loop met zoonlief, dat slaagt aardig en hoop ook dat dat de nodige positieve kanten heeft op mijn humeur en mijn eigen gewicht.
Ik ben sinds woensdag alweer gestart met ADHD gerelateerde medicatie, dus zodra die weer goed opgenomen zijn in de bloedbaan en in de hersens, dan zullen de strubbelingen die zich nu plaatsvinden op meerdere plekken hopelijk ook wat minder worden en de focus op de goeie dingen beter worden.
S’ avonds de zwem spullen ingepakt voor het baby zwemmen die voor de vrijdag op het programma stond.
Ook moesten we Consultatiebureau boekjes en vaccinatiekaarten meenemen.
Voor 3 personen zwem spullen en een tas puur en alleen al voor Dylano zijn dagelijkse spullen dat maakte dat we dus 3 tassen mee moesten sjouwen.

Vrijdag 26 januari.
S’ ochtends om 6 uur ging het wekkertje want om 7.24 uur ging de trein waar we in moesten en ik moest mezelf, zoonlief en nog wat laatste dingetjes klaar zetten.
Dus snel er af zoonlief uit bed gehaald en omgekleed en daarna de fles gegeven en snel zelf omgekleed & medicijnen ingenomen.
Tassen gecheckt, manlief om kwart voor 7 snel wakker gemaakt.
Al met al liepen we 5 over 7 de deur uit en wat vergat moeke……
Ja in Sneek bijna bij het Zwembad kwam ik er pas achter dat ik zijn voeding toren dus was vergeten klaar te maken en geen reserve romper had ingepakt.
Nouja voor de rompers was een makkelijke oplossing namelijk dat 1 van ons even snel naar de Action had moeten sprinten, en de voeding ja dat moest dan maar een nieuwe pot worden en een aantal voedingen geen rijstebloem.
Maar goed eenmaal aangekomen op het station kwamen we lieve Marlies tegen die gezellig bij ons kwam zitten.
We hebben gezellig gekletst want het was alweer een tijdje geleden dat ik haar voor het laatste had gezien of gesproken.
marlies dylano

In Sneek liepen we rustig aan richting het zwembad met een tussenstop bij de Jumbo om even een paar flesjes drinken te halen.
Na de jumbo liepen we naar het zwembad waarbij me ineens te binnen schoot dat ik de kleine man zijn voeding was vergeten en een extra romper.
Ja heel dom, maar ja ik moest ook behoorlijk veel op de vroege morgen en dat is vaak niet mijn sterkste punt en met haast vertrekken is het helemaal een drama.
Manlief hoefde zich namelijk alleen maar om te kleden en kon zo de deur uit stappen, maar ik had er al bijna een halve dag op zitten voor mijn gevoel.
Nouja je kunt ook niet in alles perfect zijn zeg ik dan altijd maar.
Ik was bloed zenuwachtig voor het zwemmen ik vind het doodeng om met z’n klein kereltje op de arm te zwemmen, puur de angst wat als ie verdrinkt of ik laat hem uit mijn handen glijden op de tegels.
De hele week zat ik er al mee in mijn hoofd en nu was het moment daar.
Dat was ook de grootste reden dat manlief mee was, ik vertrouw mezelf op water vlakken gewoon niet.
Niet dat ik mijn kind wat aan zou doen maar puur uit angst ”wat als”.
Ik reed met kinderwagen en al de kleedkamer in, kleed eerst mezelf uit zoals werd geadviseerd en later pas zoonlief.

Manlief was al klaar en stond te popelen om het water in te gaan.
Hij nam Dylano van mij over e begon hem uit te kleden terwijl ik mijn kleding en de tassen alvast in een kluisje stopte.
Toen ik klaar was kwam ik manlief helpen en gingen we samen naar het bad waar de les voor de allerkleinsten werd gegeven.
Ik reed de kinderwagen dwars door de douches heen hup mee naar het bad, dit tot groot ongenoegen van mijn man.
Ja schat Sneek en Stavoren zijn wel 2 totaal verschillende plekken, hier kan je je spullen niet onbeheerd achter laten dus die kinderwagen gaat mee punt.
Ik heb ook niks gehoord van leidinggevende personen o.i.d. Omdat ze denk ik wel zagen dat alles wat we nodig hadden in de kinderwagen lag.
Er waren in deze kleine Zwemles 3 kindjes van de leeftijdscategorie 8 en 9 maanden en natuurlijk Dylano zelf van 3,5 maand oud.
Iedereen was toen ongeveer begonnen en zwom nu nog met de kleintjes.
Enorm leuk om de contrastverschillen te zien.
Na circa 30 minuten merkten we dat Dylano wat huilerig begon te worden en al snel attendeerde de bad juf dat hij toch egt wel moe aan het worden was.
Manlief en ik wisselde tussendoor een aantal keer maar toen hij echt moe werd nam ik hem over.
Bij mij op de arm door de stroomversnelling merkte ik wel echt dat het nog best wel veel energie van hem vergde.
Ze adviseerde dan ook om niet nog heel lang door te gaan.
Eenmaal uit bad op het aankleedkussen sloeg de vermoeidheid helemaal toe, en ja zonder extra voeding zat ik daar dan….
snel de fles erin hopen dat ie daar even genoeg aan had ( er zat nog dik 170ml flesvoeding in), gelukkig hielp dat en terwijl hij dronk droogde ik hem af en smeerde ik hem lekker in met babyolie.
Toen moest ik hem aankleden en moest even de fles aan de kant, ja daar sta je dan met je handdoek om je lijf met badjas en te stuntelen waar leg ik droog en nat neer en erom denken dat ik alles bij de hand heb.
Manlief was gaan omkleden dus ik moest mezelf even redden.
Geen probleem maar je moet aan een heleboel dingen tegelijk denken en dat is gewoon niet mijn sterkste punt, al word ik er steeds beter in vind ik zelf.
Eenmaal Dylano omgekleed nam manlief hem mee kantine zodat ik kon douchen en omkleden.
En geloof mij als ik zeg dat die momenten zeer schaars zijn als verse ouder dat je even een momentje alleen hebt, en daar geniet je dan stom genoeg ook nog ultiem van.
babyzwemmen colage

 

Voor het goed voorbereiden van het babyzwemmen vraag informatie bij je lokale zwembad of ga naar de link van Ouders van Nu voor meer informatie;
Ouders van Nu baby zwemmen.

 

Na het zwemmen gingen we de stad snel in om babyvoeding te halen, en terwijl manlief een broodje naar binnen werkte bij de Subway sloeg ik de aanbieding jacht op pampers op.
Ik had eerder tijdens de kraamweek een Kruidvat cadeaukaart gekregen van Hilde, en die wou ik nu graag gebruiken omdat het die week even nodig was.
Dus in plaats van €25,- werden de pampers in mega verpakking €10,- toch een leuk verschil wat je niet hoeft te betalen bij de kassa.
Daarna ging ik richting Bakkerij Bart want ik had niet z’n zin in een mega belegd broodje en het was ook smoordruk daar.
Terwijl ik had besteld en wachtte op wat dingetjes kwam manlief ons vergezellen.
Hij maakt even later Dylano zijn fles klaar terwijl ik mijn super saucijzenbroodje op zat te eten.
Kindlief lag vanaf het moment dat hij in de kinderwagen raakte in diepe slaap na het zwemmen, en tot we rustig zaten hield meneer dat vol maar goed hij had voor het laatst om 7 uur voor het laatst een fles gehad en het was al na 12 uur dus niet zo raar.
Na zijn fles weer te krijgen lag meneer weer in een diepe coma en dat bleef ook nog wel geruime tijd zo maar helaas voor de kleine man moesten we hem niet heel veel later alweer wakker maken i.v.m. Het consultatiebureau.

Hij kreeg dit keer maar 1 prik en bij het meten en wegen viel wel een behoorlijk groot verschil op waar ik behoorlijk van schrok.
Oké ik weet dat ik vroeger een Michelin poppetje was als baby, maar van Dylano was telkens geen teken ervan te bekennen maar manlief merkten al wel dat meneertje behoorlijk aan het groeien was.
Ik had manlief gevraagd waar hij zoonlief qua gewicht op schatte en toen zij hij doodleuk 6,5 kilo, ik heb direct gezegd dat ik toch zeker niet hoopte dat hij gelijk kreeg want dan wist ik wel waardoor ik zo last van mijn schouderpijn had.
Maar eenmaal op de weegschaal bevestigde de weegschaal zijn geschatte gewicht bijna goed.
Zoonlief woog maar liefst 6,6 kilo, lengte was gemeten op 63,5 centimeters & hoofdomtrek op 41,8 centimeters.
Ook merken we dat Zoonlief beter slaapt en minder flesvoeding vraagt wat heel positief is.
Zoonlief krijgt nog z’n 6 voedingen ruim genomen, het kan wel eens een flesje meer of minder zijn.

Terugblik doorslapen:
Ik weet niet of ik het jullie al had verteld maar sinds dat manlief met zijn voetbalclubje weg was een weekend slaapt Dylano steeds meer in een ritme en vaak slaapt ie s’ nachts ook door waardoor ik
s’ ochtends soms ineens wakker word zonder reden.
En eenmaal wakker vind ik het de laatste tijd steeds moeilijker om dan weer in slaap te komen.
Nou geeft dat niks omdat Dylano hierdoor in een prachtig ritme komt maar het is soms wel vervelend.
Het komt dus nog maar weinig voor dat ie midden in de nacht ineens krijsend wakker word voor een fles.
Heerlijk vind ik het, maar nu denk ik steeds vaker shit mijn baby is straks geen baby meer.
En dat loslaten vind ik soms nog wel eens lastig.
Zo lastig dat ik van de week dacht zal ik er 1 bij nemen maar dacht direct daarna ook, uhm ja hoe ons huis is te klein en straks komt er een puppy bij dat komt niet goed dan word ik knettergek.
Dus nog maar even leren genieten van deze heerlijke nachten.

 

Toen ik thuiskwam moest ik eerst alle tassen en boodschappen even van de kinderwagen ontdoen, het was intussen zo topzwaar en volgeladen geworden dat goede windvlaag de kinderwagen niet meer omver kon krijgen.
Daarna ben ik snel met 2 kolven richting Clint & Elise gelopen om die te bezorgen want die zouden ze even lenen.
Nog even snel kleine Milan bewonderd, nog steeds klein en schattig en precies zijn vader zo op 1 oogopslag te zien.
kinderwagen afgeladen.jpg

S’ avonds rond 8 uur kwam mem (schoonmoeder) Dylano ophalen om een nachtje te logeren bij Beppe en opa te gaan, zodat mama het huis kan ontdoen van vieze beestjes van Vlooien e.d.
Ook kwamen mijn lieve broertje Ruben en Tietsje langs, hij kwam zijn allereerste eigen gekochte auto even showen en even een avondje chillen.

Toen mijn broertje en vriendin weg waren ging ik snel aan de slag om vervolgens de fiets nog even snel bij Pake Bauke te brengen om de voorband te laten repareren.
Daarna ging ik snel op bed omdat we door het sprayen niet meer in de woonkamer mochten komen.

Zaterdag 27 januari.
Om half 9 werd ik wakker dus ben ik snel van bed afgestapt omdat ik de woonkamer nog moest ventileren van de spraylucht.
Dus met alle deuren en ramen open ging ik snel aan de slag de woonkamer weer leefbaar te maken.
Omstreeks berichte ik mem (schoonmoeder) om te horen hoe het met zoonlief ging.
Hij had redelijk geslapen wel iets warm maar dat kon heel goed door het vaccineren komen en was niet alarmerend.
Hij was daar 2x wakker geworden, wat op zich logisch is door de prikken en alle prikkels van die dag.

Mem was even met haar kleinkind aan de wandel door Stavoren en zou dan zoonlief brengen, ik vind het geweldig om te zien dat manlief zijn moeder zo veel van haar kleinkind geniet en met hem erop uit gaat.
Ik heb mijn eigen ouders na de kraamweek namelijk niet meer gezien bij ons thuis.
Jan zijn vader komt elke week eten en tussendoor belt hij wel eens om te vragen hoe het gaat.
Die betrokkenheid voelt heel goed en omarmt een liefde voor mijn zoon die ik nooit had verwacht.
Dat komt natuurlijk ook omdat jan zijn familie hun 1e kleinkind kregen, (manlief zijn ouders bedoel ik) en het is bijzonder aandoenlijk om dat te aanschouwen.

We hebben s’ middags nog even gewandeld maar verder niet veel gedaan.
S’ avonds ben ik weer begonnen met mijn favoriete ziekenhuis serie Grey’s Anatomy, en zo diep in de tv gezonken dat ik om half 4 s’ nachts pas besefte shit nog even en ik kan niet meer slapen dus toen rap op bed gegaan.

Zondag 28 januari.
Om half 12 ben ik snel uit bed gesprongen om snel te douchen en manlief even over te laten met zoonlief aankleden en klaar maken om de deur ui te gaan en daar had hij helaas niet veel tijd voor.
Ik greep gelukkig net op tijd in anders ging zoonlief in een veelte koude outfit de deur uit.
Om 5 over 12 liep manlief de deur uit met zoonlief in de kinderwagen en ik volgde 5 min. later hem op de fiets met dit keer wel voeding en cadeaus voor de kids en zoonlief zijn luiertas.
Mijn tante zeggers & prinsesjes hadden een kleine viering voor hun verjaardag, dus konden wij dat natuurlijk niet missen.

Nika haar mobiel was de dag ervoor ook eindelijk binnen gekomen dus alle dames weer happy.
De tweeling werd alweer 8 jaar, de tijd vliegt voorbij ik weet nog dat ze zo klein en dicht naast elkaar in de couveuse lagen.
Met hun mini handjes en voetjes, die voor je gevoel bij elke aanraking zo kunnen breken.
Maar goed het is een heerlijk mooi stel geworden, met nog wel dunne lijfjes maar gezond en vrolijk zoals elk ander kind gelukkig.
Gefeliciteerd lieve mooie prinsesjes van mij, tante Nanna houd enorm van jullie en hoop nog mega veel verjaardagen van jullie mee te maken.

verjaardag tweeling

Dit was het alweer voor deze week.

Tot de volgende blog lieve lezers,

Liefs Jolanda.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: