Weekblog 48; Bad news sinking in . . .

blog 48 piccolage

Lieve Lezers,

Deze week begon al met het slechte nieuws wat ik moest aanvaarden, maar ook direct actie in ondernemen.

Dus na het laten rusten over een korte nacht slapen actie in uitvoering gezet.

Ook moesten we weer naar het CB voor de laatste prikjes van zijn babytijd!

Nog een paar weken en dan nemen we afscheid van die babytijd en word het officieel een Dreumes.

Week 38 de samenvatting deel 2.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Donderdag CB dag!

Vandaag moesten we voor de 11 maandelijkse controle naar het CB, waar Dylano ook weer 2 prikken moest krijgen.
Bij het prikken heeft zijn vader hem weer prima ondersteund.
Na een klote nacht slapen met s’ morgens sporten en opvang te hebben afgezegd omdat ik maar 3,5 uur heb geslapen, ging ik van bed om half 9.
Nouja beter gezegd manlief heeft me netjes van bed af gebonjourd, de wekker ging al vanaf 6 uur dus om half 8.30 was ie er meer dan logisch wel klaar mee.
Half slapend stommelde ik naar beneden om Dylano zijn fles klaar te maken en de hond eruit te gooien, half slapend weer naar boven fles brengen en weer terug naar beneden om alles klaar te maken voor vertrek.
Tussendoor moest ik sportschool en opvang nog afbellen, al had ik de opvangjuf al een appje gedaan toen ik om half 7 de wekker hoorde die later gelukkig voor mij het doorgaf aan de sportschool zelf.
Dus door met tassen inpakken broodjes klaarzetten voor onderweg e.d.
Omdat zoonlief gek is van ei, broodje gekookt ei gemaakt voor ons beide en ook 1 voor manlief.
Dat klaar en in de tas checken of ik genoeg pampers mee had, groene boekje van CB, drinken en fles voor de kleine man.
Om 10.00 uur moesten we gaan lopen naar het station en ja je raad het al dat ging natuurlijk weer allemaal op zijn 11 en 30e.
En laten we wel eerlijk blijven ik plan altijd keurig netjes op tijd in, en als moeder zijnde is plannen sowieso noodzakelijk.
Door soms last minute ochtendrituelen vergeet ik in alle haast vaak wel iets.
Maar daar komt dan wel bij dat ik door dat last minute gedoe vaak wel iets vergeet, of iets vergeet in te pakken wat bijvoorbeeld al eens vaker is voorgekomen met zoonlief zijn voeding.
En dat is nu niet z’n probleem meer omdat ie alles mag eten en drinken dus koop je makkelijker iets bij de supermarkt, maar dat was wel anders toen ie nog alleen flesvoeding kreeg!
Het komt dus steeds minder voor dat we nog iets vergeten wat voor zoonlief belangrijk is of dat ik iets echt niet mocht vergeten.
Maar goed terug naar het verhaal;
10 over 10 stapten we de deur uit, hij was al gaan lopen en ik pakte de fiets omdat ik mijn Ov-chipkaart nog moest opladen.
Dus ik met luiertas en fiets snel naar de trein geracet om de pas op te laden stond er z’n traag vrouwtje voor mij die maar eeuwig leek te duren terwijl de trein er ook al was, maar nog geen spoor van manlief en kinderwagen…..
al zenuwslopend stond ik te wachten en telkens om het hoekje te kijken of manlief er al aankwam.
En toen ik eindelijk kon opladen snel geld erop gezet hopende dat manlief niet lang meer duurde want de trein vertrok bijna.
En jahoor daar kwamen de heren nog aan, opgelucht checkte ik de pas in, en bleef wachten op manlief en kind.

Eenmaal in de trein broodje gepakt en zoonlief ook een stukje gegeven, die zich er natuurlijk weer helemaal onder smeerde…. ja als moeder zak je dan door de grond want ja kind komt net uit bed en heeft welgeteld net 20 minuten schone kleren aan! Fijn Dylano bedankt!

Aangekomen in Sneek op het centrale station, even naar de AH geweest drinken halen.
Daarna richting het CB gelopen, waar we ook weer maar net op tijd waren.
Toen snel kleine man uitgekleed en gemeten en gewogen.
Zoonlief was maar liefst 2 cm de lucht in geschoten en nagenoeg niks aangekomen.
Logisch want hij kruipt fanatiek, stapt al een eind in de weer rondom de salontafel, alleen hield ik zo van mijn Michelin mannetje en was ik eigenlijk wel een beetje bang dat hij straks dan weer te dun zou worden.
Later werd door de verpleegkundige van het CB bevestigd dat dit normaal was zoals manlief ook al zij, en dat weer ik ook wel maar toch had ik zo mijn angsten.
Verder mocht Dylano volgens de verpleegkundige van de melkvoeding af want volgens haar was dat niet meer nodig, alleen vond ik dat nogal rigoureus besluit en heb ik thuis daar nog wel even met manlief over gesproken dat we dat niet gaan doen.
Dylano heeft sowieso voor het slapen gaan zijn fles nog nodig, en vind ik dat je dat rustig moet afbouwen en niet ineens boem bats afkappen die bende omdat hij nu een jaar is.

Verder mocht hij nu ineens ook zout hebben en gekruid eten e.d. Omdat volgens de verpleegkundige nu de nieren waren volgroeid en dus geen aangepast eten meer nodig hebben.
Nou ook dat bouwen we even rustig op en blijf sowieso zoutloos koken, ook omdat het veel gezonder is en in jus van het vlees wel genoeg zout zit om dat te compenseren.

Ook vroeg ze of we nog vragen hadden en hoe wij het afgelopen jaar hebben gevonden of we iets ook heftig of pittig vonden, ja de slapeloze nachten i.v.m. Zijn darmen en nekje.
Maar dat was na het bezoek van de Osteopaat verholpen, en daarna vond ik de nachten met de doorkomende tandjes wel zwaar af en toe maar voor de rest niet echt iets.

Ik merkte vooral dat ik me snel meer zorgen maakte maar dat lijkt me als moeder meer dan logisch want het betreft je kind, ik had denk ik alleen meer steun verwacht van instellingen als huisartsen en doordat we zelf naar de oplossing moesten zoeken heeft dat meer slopend gewerkt.

Na de vragen werd er naar het prikken toegewerkt en dat was mijn tijd om de kamer even uit te lopen, z.s.m. Liep ik met kinderwagen en al de kamer uit om 5 minuten later weer binnen te komen.
Manlief heeft dit super goed gedaan en ben altijd maar blij dat hij dat soort momenten erbij is want ik kan dat soort dingen echt niet.

Na het CB richting de Action gelopen omdat we wat nieuwe sfeerverlichting e.d. Nodig hadden.
De pest is altijd wel je gaat de Action in voor 1 of misschien 2 dingen maar eind van de kassa sta je daar je kinderwagen vol te proppen en hebben we als een pakezel een big shopper er boven op met nog 2 losse dingen ernaast.
Een hilarisch gezicht voor de mensen om ons heen denk ik.

Thuis belde ik s’ middags direct de huisarts om een afspraak i.v.m. Advies van gynaecoloog om over te stappen op de prikpil.
De volgende morgen om 12.20 kon ik al terecht.
Jippie hier had ik echt zin in…. NOT!!!! ik haat prikken en vooral deze omdat die echt waar ja in je bil, bips, kont, reet, achterwerk word geprikt.
Om gek van te worden en geschrokken van het snelle consult wat ik kreeg hing ik op.
Shit nu moet ik dus die prik in mijn kont gaan verdragen, en dat elke 3 maanden. Fuck Mijn Leven, oh nee wacht dat is al gebeurd daarom heb ik die afspraak!

Rustig aan liepen we door de stad naar het station terug, om onderweg nog even te stoppen voor een broodje en papje voor onze kleine man!
En met rustig aan bedoel ik omdat anders de boodschappen van de kinderwagen zouden afvallen, die we her en der wel eens goed hebben gelegd.
Eenmaal in Stavoren nam ik de shopper over op de fiets en fietste ik alvast naar huis om de deur van slot te doen en de shopper plek te geven.
Thuis snel nieuwe fles klaargezet zodat zoonlief snel op bed kon, en manlief weer onderweg moest naar het werk.
Dus daar zat ik dan om ongeveer 3 uur alleen thuis.
Dus vloog ik niet lang daarna even naar boven om ook even tukje te doen.

S’ avonds hebben we voor het eerst samen spareribs gehad & dat vond onze kleine man wel lekker.
Prachtig mooi om te zien hoe die kleintjes indrukwekkend kunnen kijken naar z’n kluifje en lekker zitten te smikkelen.
Hij eet vlees godzijdank!

Vrijdag Emo state of mind.

Vrijdags hebben we nog restjes ribbetjes gegeten want weggooien vond ik zonde!
Ook vandaag hebben we nog even rustig aan gedaan mijn hoofd kon dit nog even niet bolwerken en de kans dat alles weer in de ergste scenario gaat gebeuren eventueel dat beangstigd zo erg dat ik me zelf soms gewoon lam sla door die gedachtes denk ik.
Het is ook wel deels wat ik nodig heb om uit te gaan van het ergste, zodat ik een kader heb en me ergens aan vast kan klampen.
En als het dan allemaal meevalt, voelt dat toch vaak als een opluchting.
Dit klinkt gek maar het enigste waar ik soort van blind in ben gegaan was mijn bevalling en dat was voor mijn mentale staat echt een hel!!!
Nooit weer wil ik me zo voelen zo onvoorbereid, maar ja bij je eerste kind kan je niet weten wat je staat te verwachten dus dat kon ik niet kaderen.
Nu weet ik dat wel en heb ik inderdaad bijna alle rampscenario’s in 1 x keer gehad dus weet ik wat ik moet verwachten.
Maar die Endometriose zaak laat me gewoon niet los, het lukt me niet.
Om 12.20 moest ik bij dokter zijn en daar was ik ook precies op tijd met een lijf vol zenuwen, liep ik de wachtkamer in waar het nog geen minuut duurde voordat de dokter mij omriep.
Nou daar gaan we dan, eerst even aan de huisarts uitgelegd waarom ik dit op stel en sprong moest hebben en het gynaecoloog verhaal uitgelegd.
Daarna nog 2 vragen gesteld over wat voor intense pijn ik moest verwachten en wat beter is rustig die spuit erin of met een rotgang erin knallen.
Volgens de arts rade zij aan om de spuit rustig te injecteren dat meerdere mensen daar minder pijn van hadden.
Nou dat klopt dus ook, er was 1 moment dat er even teveel vloeistof ineens geïnjecteerd werd dat voelt inderdaad niet prettig.
Dat is een beetje vergelijkbaar aan de ruggenprik dat ijskoude gevoel alleen dan in je bil gepaard met pijn soort brandend gevoel vond ik.
Ik heb die dag behoorlijk mijn bips gevoeld kan ik je vertellen.
Je voelt echt in alles waar je je bips voor gebruikt of als je gaat zitten/liggen waar de spuit is geweest.
Nu zondag avond voel ik dat nog, gelukkig alleen wel een heel stuk minder.

Eind van de middag kwamen heit en zijn vriendin een cadeautje brengen voor Dylano namelijk een kindertafelset met stoeltjes en al!
En omdat ik al met eten bezig was had ik helaas niet heel veel tijd voor ze ook omdat Dylano wat onrustig werd want die had behoorlijk honger.
Dus snel eten voor hem gemaakt en klaargezet en zonder ik het wist zat heit Dylano te voeren, zo verschrikkelijk schattig gezicht om te zien.

S’ avonds heb ik even een heerlijke maffia film gekeken!
travolta film-gottiEn als je daar een beetje in thuis in bent was deze man hoofd van de Gambino crime family binnen de maffia.
De film gaat over zijn opkomst binnen deze organisatie en zijn heerschappij daarin, gespeeld door de legendarische John Travolta!
Ik vond de film goed en indrukwekkend, het geeft een goed beeld over wat er vroeger speelde en hoe eigenlijk iedereen om te kopen is met geld en geweld.
Ik hoopte zo even ergens anders te zijn met mijn gedachten en dat lukte godzijdank aardig!
Na de film ben ik op bed gegaan.

Link naar de inleiding van de film; Travolta is Gotti.

Zaterdag boodschappen dag!

Vandaag zijn we even langs de plaatselijke bloemist gegaan want ik wou een bloemstuk hebben voor op de tafel tussen de windlichten in maar kon niks moois vinden dus 1 zelf laten maken mooie pot met leuke winterharde plant erin en klaar.
Eind van de middag werd ie dan bezorgd en stond het super op de grote tafel!

Na de bloemenwinkel door naar de Coop om boodschappen te doen en toen door naar huis want toen was onze kleine man wel kapot, daar nog snel soepje met broodje gegeten en toen de kleine man op bed gedaan!

We hadden beide een beetje te lang getukt en schrokken wakker om half 7 dus snel er uit en eten maken voor kleine man!
Rond 9 uur half 10 heb ik hem weer op bed gelegd.

Zondag relax dag.

De avond ervoor met schoonzusje besproken met hun mee te gaan op verjaardag naar een familielid van manlief zijn kant.
Dus Dylano er vroeg uit gehaald want ze wouden rond 3 uur er heen dus plande ik dat zo dan kleine man om 12 uur op bed ging en mooi op tijd kon slapen en niet te laat er weer af kwam.
Perfect geregeld want half 3 was ie alweer wakker.
Dus toen ik samen met zwager naar de winkel ging om boodschappen en klein cadeau voor de jarigen en terug kwamen was tot mijn verbazing kleine man al wakker en aangekleed.
Ik had hier alleen niet op geanticipeerd en dus kon ik zoonlief alsnog verschonen omdat ie te grote pamper aan had, nog vieze romper, en had nette kleren in gedachten voor de verjaardag.
Had niet perse gehoeven natuurlijk maar ja als het een verjaardag is wil je toch een beetje goed voor de dag komen en al helemaal als het niet van je eigen kant van de familie is.
Schoonfamilie voelt toch alsof je daar een beetje indruk op moet maken ofzo.
Wij worden sowieso nooit gevraagd voor verjaardagen wat ik soms wel raar vind maar goed het hindert mij niet per se.
Jammer vind ik het wel dat niet bij iedereen z’n hechtte familieband is als de onze ooit was.
Mijn kant van de familie was toen mijn oma nog leefde vele malen hechter, en dat mis ik vaak wel denk ik nog het meest.
Maar ja mensen gaan nou eenmaal dood dat voorkom je helaas niet (door gezond leven kan je wel de kwaliteit van levensduur beïnvloeden maar niet de levensduur op zich).

Het was gezellig op die verjaardag hoor, maar als je onaangekondigd ergens heen gaat is er toch een soort van afstand denk ik.

Bij thuiskomst snel eten gemaakt en kleine man met een lekker pyjamapapje op bed gedaan!

Dat was onze week alweer, laat je me weten wat je ervan vond?!

Liefs Story of a New M♥M.

veel-liefs

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: